Geld verdienen met Emailtjes lezen?

We hebben het gehad over geld besparen. Maar meer geld verdienen lost natuurlijk ook wat problemen op. En wat is er leuker dan een extra zakcentje op je rekening te krijgen? Toen we echt financieel het lastig hadden waren de opbrengsten van deze sites net het gene wat zorgde dat ik weer wat boodschapjes kon doen. Vandaar dat ik een artikel hier aan wijt. Je word er niet rijk van, maar voor mensen die wat extra's kunnen gebruiken is het toch interessant.

Sparen via e-mailtjes te mooi om waard te zijn?

Je hebt vast wel de reclames gezien op andere site. Of misschien ken je iemand die het er wel eens over heeft gehad. Geld verdienen met e-mailtjes. Wat houd dat nu in? Er zijn echt 10 tallen van deze websites te vinden op internet. Ik zal er een paar hier onder plaatsen die ik zelf heb getest en ook de moeite waard zijn. Het zijn sites waar je je moet registeren om geld te verdienen. Na het registeren ontvang je e-mailtjes met daar in advertenties.Door op de link te klikken in deze e-mailtjes ontvang je geld. Het gaat hier niet om bakken met geld. En het kost uiteraard gewoon tijd. Dus het is niet slapend rijk worden. Maar als je het goed doet kun je toch een aardig zakcentje bij elkaar schrapen. Als je genoeg bij elkaar gespaard heb kun je dit naar je rekening laten storten van uit je account. Dus het werk echt en het word ook echt gestort. En als je net als mij geregeld op internet zit via telefoon of pc of tablet dan is het zeker de moeite waard. Zoals ik al zij in de intro, Toen we financieel het echt moeilijk hadden was dit echt welkom. 

Hoe veel verdien je er dan aan? 

Zoals ik al zei, je gaat er niet rijk van worden. Het gaat om bedragen van 10 tot 50 euro (Het ligt er aan hoelang je door blijft sparen voor je het uit laat keren). Maar als je bij een paar sites geregistreerd kan het toch aardig op lopen. Bij veel van deze sites geld hoe lange je door spaart hoe hoger de inwissel koers. Mijn hoogste uit betaling is 80 euro. Daar heb ik dan ook wel een halve jaar over gespaard. Maar stel dat je bij 3 sites had geregistreerd... Dan had het toch een leuke vakantie geweest.

Het kost natuurlijk ook wel tijd. Het is niet zo dat je geld komt aan waaien. Je zult echt door de e-mailtjes moeten klikken.(Een tip is om een apart email adres aan te maken hier voor) Maar als je dat 2 keer per week ongeveer kan doen dan schiet je al aardig op.

Kan dat niet wat sneller?

Sommige van deze sites hebben leuke opties om sneller geld bij elkaar te krijgen. Denk dan aan het invullen van enquêtes. Of je aan melden voor nieuwsbrieven. Dit kost weer wat extra tijd, maar beloond je weer met wat extra centen. Een enquête kan bijvoorbeeld al snel 50 cent op leveren. En daarnaast kun je al je online aankopen doen via deze sites. Dan krijg je per uit gegeven euro ook weer wat geld terug. En als er mensen net als mij nog wel eens wat kopen online dan is het gewoon zonde om het niet te doen. Op een bedrag van 10 euro krijg je meestal ongeveer 1 euro terug! (Dit hangt wel af van welke site je gebruikt)
Daarnaast kun je vaak op hun websites nog spelletjes spelen of extra dingen vinden om aan meer punten te komen. Ook kun je extra leden aan brengen. Hoe meer vrienden lid worden hoe meer jij kunt verdienen.

Addertje onder het gras?

Zitten er ook addertjes onder dat grasveldje van e-mailtjes. In principe niet. Maar je mag geen misbruik maken. Dus gebruik niet meerdere email adressen om meerdere accounts aan te maken. Gebruik per account een uniek bank rekeningnummer. Ook de belasting dienst vind dit niet erg mits je niet over de 1000 euro per jaar gaat. Echter moet ik de persoon nog tegen komen die dat voor elkaar krijgt. Verder is het gewoon een kwestie van lekker weg klikken.

Lets get started

Omdat ik al een poosje aan het sparen ben en ook ook al wat verschillende programma's heb geprobeerd kan ik een top 3 samen stellen. Er zijn er echter veel meer! Niet allemaal zijn ze even betrouwbaar en niet allemaal verdienen ze even goed. Deze 3 heb ik geselecteerd omdat ze uit betalen en omdat ze het snelste verdienen en gewoon betrouwbaar zijn (Geen gekke shit met consumenten telefoontjes of ongewenste post).

Eurclix :

Met stip de nummer 1. Je kunt binnen een week al je eerste 10 euro verdienen. De key bij hun zit hem in het invullen van de enquêtes. Als je bent geregisterd heb je onder Panelclix vaak enquêtes staan die niet worden verstuurd via e-mail! Deze kunnen wel 50 cent (of meer) op leveren. Daarnaast is het echt een plus punt dat het invullen van deze enquêtes GEEN telefoontjes of extra mailtjes of post op levert. 

Plus punten:

- Snel een leuk bedrag

- Geen irritante telefoontjes of verplichte adres registraties!! na het invullen van enquêtes

- Simpel in gebruik

Nadelen:

- Je moet inloggen om extra enquêtes te vinden.

MoneyMiljonair:

Gewoon een duidelijke betrouwbare site. Deze gaat wel eens waar niet zo snel, maar het is gewoon een van de sites die altijd doet wat hij moet doen. En door mee te doen met enquêtes en een bestelling via hun site door te doen bij bijvoorbeeld Wekamp, bol.com, hema.nl.en ga zo maar door tikt het toch nog aardig door.

Plus punten:

- Betrouwbaar

- Ook geen verplichte telefoon en adres registratie bij enquêtes

Nadelen:

- Het sparen gaat niet zo heel hard

GekkenGoud:

Deze site kost enige geduld om te snappen. Hij is heel grappig opgezet met leuke grappige teksten en spelletjes. Maar dit maakt de site zelf er niet duidelijker op. Maar als je eenmaal aan de gang bent kun je aardig snel wat bij elkaar schrapen. Vooral voor de mobiele gebruikers is deze site tof. Door hun app te downloaden kun je via hun app andere apps installeren die vervolgens weer centen op leveren. Daarna kun je ze gewoon weer verwijderen. (Of blijven spellen want er zitten toch een paar leuke spellen tussen).

Ook heb je een bel optie, waar bij je naar een 0909 nummer belt. Dit kost je 1,30 en levert ongeveer 80 cent op. Das natuurlijk zonde hoor ik je denken. Maar als 0909 nummer binnen je bel bundel vallen? Wat is er dan zonde om de helft van je bel bundel niet te gebruiken. Deze worden over algemeen namelijk niet mee genomen naar de volgende maand. (LETOP CHECK  WEL BIJ JE PROVIDER OF JE 0909 NUMMERS IN JE BEL BuNDEL ZITTEN!!!) 

Plus punten:

- Snel een leuk bedrag bij elkaar door apps, enquêtes, online spelletjes en allemaal andere extra dingen.

- Grappig in gebruik

Nadelen: 

- onoverzichtelijke site

- Je moet inloggen om mee te doen aan alle extra's 

Als er vragen zijn naar aanleiding van mijn artikel dan hoor ik ze graag!!!!

Master of Perfectie - blog 7 – Goedbedoelde adviezen

Je kent ze vast wel. Mensen in je omgeving bij wie je even je hart probeert te luchten en dan vervolgens met heel arsenaal goedbedoelde adviezen aankomt. Je moet dit... Je moet zus... Ik zou zo... ect.

Ik heb door de jaren heen me echt mateloos er aan geïrriteerd. Alsof ik zelf al niet alles heb geprobeerd om de situatie beter te maken. Alsof je met één opmerking de schakelaar om kunt zetten en weer happy door het leven kan. En wat een pest hekel heb ik aan die zin "Ach joh, het is maar tijdelijk... het gaat wel over..." Ja me #$%@#^. Zo werkt het niet. En ik ga dan in discussie met de mensen over hun opmerking. Waardoor zij zich meestal aangevallen voelen. Want de reacties zijn niet meer dan goed bedoeld. Om je gerust te stellen, of een andere kijk erop te geven. Meeste mensen hebben niet door dat hun "goed bedoelde advies" in jouw verkeerde keelgat schiet. En mij altijd ontzettend gefrustreerd laat voelen. 

Het doet me ook wel nadenken over hoe ik reageer op andermans leed. En op het moment dat hun even hun hart willen luchten. Ik stel me zelf altijd dan wel de vraag. Wat zou ik willen horen als ik dit vertel? Waar zou de persoon wel baad bij hebben. En dan is een reactie als, "Ach het gaat wel over" meestal niet op zijn plaats. Meestal is begrip en troosten een betere reactie om iemand zich beter te laten voelen. Door bijvoorbeeld te zeggen. "Wow dat is vervelend" of "Dat moet zwaar voor je zijn" En niet beginnen met, Ik denk... ik vind... of nog erger… Je moet…

Ik merk dat ik bij familie en vrienden hier meer op let dan in me relatie met mijn partner. Maar eigenlijk geld voor mensen metOCPS het zelfde, trouwens geld voor alle mensen met een psychische stoornissen het zelfde. Ze hebben weinig tot niks aan goed bedoelde adviezen. Het is geen schakelaar die je kan omzetten. Er is geen pil door het over gaat. Door therapie, en begeleiding, door begrip en medeleven kan er vooruitgang worden geboekt. Dus partners van mensen met OCPS en andere psychische stoornissen, geef geen goed bedoelde advies meer. Maar toon medeleven en respect voor de persoon met de stoornis. Laat blijken dat je met hem of haar mee leeft. En dat je hem of haar accepteert ook al is deze persoon soms anders of reageert hij of zij anders. Zoals eerder al genoegd kan soms een aanraking, een knuffel zo veel meer zeggen dan woorden.

Zelf moet ik dit ook nog in praktijk brengen, want er over type is natuurlijk veel makkelijker dan het werkelijk doen. Al doe ik meer mijn best nu ik me realiseer dat als ik me er aan stoor, dat mijn partner zich er natuurlijk ook aan stoort. Mijn man klaagt ook vaak dat ik moet ophouden met de psycholoog te spelen over hem. (Want waarom zou hij anders nog naar hun toe gaan als ik het veel beter weet). Ik vertel hem te vaak dat hij dingen niet moet doen of anders moet doen. Terwijl hij dit natuurlijk al lang weet en vast al talloze keren heeft geprobeerd. Wat ik wel merk is dat mijn frustratie niveau het verschil maakt hoe ik reageren. Bij indirecte familie en vrienden ben ik sneller geneigd om rustiger te reageren. Dit zal ongetwijfeld komen doordat je een mindere sterke emotionele band met die persoon hebt. Bij me man heb ik de neiging om hem door elkaar te schudde en te schreeuwen dat hij nu eens moet ophouden en moet luisteren. Natuurlijk gaat dat averechts werken. En zal hij net als mij zich alleen maar verdrietig voelen en zelf gefrustreerd raken. Omdat hij niets aan kan mijn goedbedoelde advies.

Wat mij wel helpt om beter te kunnen reageren is me zelf even een time out te gunnen, even ademhalen. Even na denken over hoe ik moet reageren en wat hij nodig heeft en hoe ik dat het beste kan geven. Ik kan niet altijd correct reageren, en soms flapt die zin er ook bij wel eens toch uit (soms een beetje te vaak). Echter  neem ik het me zelf niet zo kwalijk meer. Want ik ben ook maar een mens. Maar door afstand te nemen van de situatie kan ik weer op de juiste manier reageren. Dan kan ik hem weer vertellen dat het vast heel zwaar moet zijn. En dat best lastig moet zijn om aan alle vragen van mij en zij “Echte” psycholoog te voldoen. Dan kan ik stoppen met de psycholoog te spelen en heb onnodige goedbedoelde adviezen geven waar hij niets aan heeft. En kan ik er wat meer een partner zijn voor hem waar hij wel wat aan heeft.

Lees en schrijf mee...

Master of Perfectie - blog 6 – Hoe perfect kun je een formulier invullen?

Mijn man liet mij altijd weten nooit iemand te zijn die behoefte had aan schrijven. Op school wist hij nooit wat hij moest opschrijven als de leraar vroeg om aantekeningen te maken. Hij zij. "Ik heb het altijd al in me hoofd zitten, Dus waarom zou ik het dan ook nog opschrijven?"

Het zelfde geld voor de lijstjes hoe alles moet gaan. Wat wanneer en hoe. Zoals al aangegeven in het forum, leid dit tot enige mis communicatie tussen ons. Want ik ken zijn lijstjes natuurlijk niet allemaal. Ook met de behandeling was niet dit altijd praktisch. Hij hielt het meestal 2  weken vol met dingen op te schrijven en te noteren wat hij deed. Maar daarna stopte hij weer. Hij vergat het en zag geen toegevoegde waarde, het zit immers in zijn hoofd en hij wist niet wat hij moest opschrijven.

Zo nu en dan kun je er toch niet aan ontkomen om dingen te noteren. Om een persoon of bedrijf een email te sturen of de gasmeter stand door te geven. En dan komt de perfectionist in hem boven drijven. Want elk formulier moet precies en net worden ingevuld. Een foutje maken is niet toegestaan. Dan moet het formulier maar opnieuw worden afgedrukt. Hij kan heel geconsenteerd de gegevens invullen, alsof zijn leven er van afhangt. En als men er bij zet dat een handtekening binnen de lijnen moet blijven dan zal deze ook echt geen millimeter er buiten komen. Een energie rovend klusje.

Nu kun je niet veel fout doen aan een gasmeter stand door geven. Maar als het formulieren zijn van bv. de belastingdienst, dan is hij oprecht echt bang dat hij misschien wel een fout maakt. Zelfs bij het beantwoorden van vragen over emoties, en over gevoelens is hij bang het "verkeerde" antwoord te geven. Zodat de uitslag van de test niet zou kloppen. Zo vraagt hij zich bij elke vraag af of hij dus wel het correcte invult. En hij loopt dan ook alle antwoorden na.

In een open communicatie zoals bijvoorbeeld een email word het nog erger. (Hier speelt dan misschien ook een deel de Autisme mee, omdat hij ook gewoon niet weet wat hij moet communiceren aan de persoon in kwestie.) En dan krijg je een situatie waar iemand met dyslexie iemand met OCPS gaat helpen een email te sturen. Je snapt hem vast al. Meestal draait dat uit op een grote discussie of zelfs ruzie. Ik ben geneigd gewoon te schrijven wat ik wil zeggen. Maar mijn man probeert dit dan vervolgens in een hoge beleefdheidsvorm te gieten of anders te verworden zodat deze correct en netjes over komt. Het is niet dat ik onbeleefd wil overkomen. Maar ik lig niet meer zo wakker van of ik nu Beste of Geachte type. En of mijn zinsopbouw volledig aan de spellingseisen voldoe. Gezien dat voor mijn een opgave die gewoon onmogelijk is. Ik vind het belangrijker dat mensen mij begrijpen en of ze respect willen op brengen voor mijn spelfouten is aan hun de keuze Wat voor mijn man niet voldoende is. Dus meestal vertel ik wat bij moet schrijven en vervolgens maakt hij er een email van die aan zijn wensen voldoet. Maar waar een email met 3 regels dus een halve uur duurt om hem op te stellen.

Ik vraag hem daarom ook vaak waarom hij dit doet. En hij kan er eigenlijk geen antwoord op geven. Behalve het feit dat hij heel erg gespannen word op het moment dat hij gegevens moet invullen. En hij het dus ook liever uit de weg gaat, of afschuift naar mij.

Lees en schrijf mee...

Besparen lukt alleen als je weet wat er uit gaat.

Het echten besparen lukt alleen als je weet wat je uit geeft.
Zonder inzicht in je vaste lasten en uitgave is het bijna niet te doen om te gaan besparen.  Dit komt vooral om dat je misschien wel op dingen probeert te besparen die niet haalbaar zijn of waar geen winst in valt te halen.

Het begint dus met de basis. Alles op schrijven wat er in en uit gaat.

Wat heb je nodig? 
Je laatste 2 maanden van je bank afschrift(en) en een pen en papier.
Gelukkig hebben mensen steeds vaker internet bankieren, waardoor heel makkelijk is terug te halen waar je wat aan het uit gegeven.

Welke posten heb je allemaal en hoe verdeel je het in.?
We beginnen met wat er binnen komt. Zoek alle plus bedragen op en noteer deze. Het makkelijkste is om in maanden te denken. Dus je vakantie geld telt niet mee. Maar denk aan salaris, en belasting teruggave.
Als je alles hebt voeg je dit samen. Dit is je totale maand in komen.

Daarna kunnen we alle vasten lasten gaan noteren. Hier maken we altijd een apart kopje van. Dit zijn lasten die elke maand terug komen. Denk dan aan de huur/hypotheek. Gas/water en licht. Abonnementen.
Je boodschappen vallen hier niet onder. Deze kosten wisselen namelijk. Benzine verbruik ook niet, Maar verzekeringen weer wel. Als je deze allemaal hebt gehad kunnen deze ook weer bij elkaar worden opgeteld. Als alles correct is is dit bedrag nog altijd lager als de kosten die binnen komen. Mocht niet zo zijn dat word tijd dat je echt drastisch gaat bezuinigen.

Dan komen we aan het kopje wisselende uitgaven. Hier komen je benzine kosten, boodschappen, kleding geld, zakgeld, alles wat niet terug kerend hoeft te zijn of waar sterke wisseling in zit. Ook deze mag je samen voegen. Als het goed is heb je geen bedragen meer die je nog niet ergens onder hebt vermeld. Zowel dan zou je nog een overige kunnen maken.

2 maanden?
Waarom moet je dit doen over 2 maanden? Omdat je dan goed inzicht krijgt over de wisselende kosten. Je vasten lasten zullen niet zo heel lastig zijn. Maar je pin gedrag bij winkels is vaak schokkender. Deze kosten lopen vaak hoog op. Even 10 hier even 5 daar....

Nu we weten wat er uit gaat, kun je kijken waar veel geld naar toe gaat en of we überhaupt nog wat overhouden om te sparen.

Posten waar je wel goed op kan besparen
Sommige posten zijn makkelijker op te besparen als andere. De ene heeft veel meer effect en sommige hebben onzichtbaar effect maar merk je het pas na een tijd.

Kosten die direct op vallen zijn pin uitgave. Denk dan aan winkelen, maar ook aan je boodschappen.
Kosten die minder snel opvallen maar die toch degelijk verschil uit maken zijn Abonnementen en verzekeringen. Zet dingen stop of zoek één die goedkoper is.
En dan heb je nog de gene  die je pas na een jaar merkt. Zoals water/gas en licht. Zeker niet vergeten maar geeft natuurlijk niet snel voldoening.

Niet besparen maar meer inkomen.
Soms kan het handiger zijn om niet te kijken naar besparing maar naar meer inkomen. Denk aan meer uren werken of uit zoeken of je niet toevallig in aanmerking komt voor subsidies. De belasting dienst heeft echt een hele hoop toeslagen en subsidies.

Volgende keer gaan we echt in op wat we moeten doen om dit allemaal te gaan oppakken.

Master of Perfectie - blog 5 – Ik moet ook altijd voor jouw nadenken.

Een uitspraak die ik zo vaak van me man voor me oren krijg “Ik moet ook altijd voor jouw nadenken” In de ogen van mijn man vergeet ik altijd van alles die voor hem volstrekt logies zijn. Zo doe je dat gewoon niet. In zijn ogen is dat slordigheid. Denk aan de vaatwasser niet helemaal dicht doen. Het was rekje net te dicht bij de deur zetten zodat je er met de deur tegen aan kan stoten.  De kruimels die er liggen na het maken van mijn boterham in de ochtend.  Je voelt hem al aan komen. Ik kom thuis en het eerste wat ik hoor is dat ik de kruimels niet heb opgeruimd en dat hij ook altijd voor mij moet na denken om te zorgen dat het geen chaos in het huis zal worden.

In zijn ogen zal het huis  één grote ramp gebied worden als ik me gang ga. Binnen een dag zal er door het hele huis kruimels liggen, of iets beschadigen omdat ik niet na heb gedacht over wat ik deed.
Hier heb ik me mateloos aan geïrriteerd. Het is dat ik nu weet wat zijn reactie veroorzaakt, Ik weet niet of ik het anders wel vol had gehouden. Hij kon me altijd zo dom laten voelen door zijn opmerkingen. Terwijl ik echt wel me best deed om hem te volgen en alles te doen wat hij vroeg. Vooral toen ik niet wis dat hij OCPS had. Want ow wat hebben wij veel ruzie gehad over of ik nu wel of niet bewust bv. de kruimels heb laten liggen. 

Het moeilijkste was hem te laten in zien dat ik het echt niet expres deed. En dat ik best zijn gedachten er achter snapte, maar dat mijn gedachten niet op het zelfde hoge niveau werkte als hem. Ik ben en blijf altijd chaotischer als hem. Maar dat betekend niet dat ik er een slagveld van maak hoor. Maar ik zal nooit waker kunnen liggen of ik de kruimels wel heb op geruimd, of dat ik wel het raam goed heb gesloten.  Of.. nauw ja al zijn andere regels die hij noodzakelijk vind.

Ik doe me best om me aan te passen aan zijn gedachtegang zodat hij iets minder “voor mij moet denken” maar ik zal ook nooit zulke perfectie voor elkaar krijgen die hij soms van mij verwacht. Dus zal ik moeten leven aan wat scherpere regels als bij het gemiddelde andere gezinnen, en hij zal moeten leven met het feit dat hij “altijd voor mij zal moeten denken”. 

Lees en schrijf mee...

Besparen blog

Enkele jaren gelden hebben ik en mijn man een financiële afgrond gezien. We hebben op een randje gestaan om alles kwijt te raken. En geloof mij als ik ze dat je dat niet mee wilt maken.
Alles lijkt dan op eens door je handen te glippen.

De oorzaak was het verkopen en kopen van een andere woning. Bij het aanschaffen van onze huidige woning maakte we gebruik van een aankoop makelaar die ons niet alle kosten duidelijk had gemaakt. Waar door onze hypotheek kort kwam. En we een rest schuld over hielden van onze vorige huis.

Grote schulden, Dikke lening moeten afsluiten. Wat ons echt veel stress en spanning heeft geleverd.
Gelukkig wat terug val kunnen doen bij me ouders.

Nu 3 jaar later zijn we natuurlijk nog lang niet uit de financiële zorgen. En veel mensen hebben nog wel eens commentaar op mijn bezuinigingsmaatregelen. Maar geloof me als je voor die afgrond staat ga je op eens heel anders kijken naar je boodschappen, wc door spoelen, lichtschakelaars, en ga zo maar door.

In de afgelopen jaren ben ik echt een bezuinigings- goeroe geworden. Ik weet precies wat ik koop aan boodschappen en welke kosten ik betaal in de maand. Ik loop eigenlijk altijd te rekenen wat iets kost en hoeveel we over houden.

Tijd om mijn tips te delen met jullie. Mijn motto is wel leven en blijven leven. Wij geven dus best nog wel geld uit aan leuke dingen. Maar we doen ook ons best om het zwarte gat te dichten die nu nog open staat.

Sommige tips zijn extreem. Sommige wat minder. Maar ik sta altijd open voor tips, hoe gek ze ook zijn.

Master of Perfectie - blog 4 – We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan

Een ding waar wij echt continue tegen aan lopen en waar mijn man geen grip op lijkt te krijgen is het tijd gebrek. Ik vind het nummer van Herman van Veen – op zij op zij op zij zo toepasselijk bij ons. Elke keer als mijn man van huis gaat komt dit nummer in mijn op.

“Opzij opzij opzij
Maak plaats, maak plaats, maak plaats
We hebben ongelofelijke haast
Opzij opzij opzij
Want wij zijn haast te laat
We hebben maar een paar minuten tijd
We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan
We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan”

Hij is zo lang bezig met alles, wilt nog van alles doen. Even zijn tanden poesten, ramen controleren, vliegjes opruimen die hij tegen komt, eten, handen wassen, drinken handen wassen, haar nog even doen, weer een vliegje op ruimen… ect. En we komen dan ook  standaard altijd te laat op afspraken. Wat echt een grote ergernis is van mij. Gezien ik altijd een halve uur van te voren overal wil zijn. We zijn echt tegenpolen van elkaar wat dit betreft en het levert steeds weer een discussie tussen ons.

Vooral het feit dat ik me er aan irriteer veroorzaakt de discussie. Ik probeer hem dan aan te sporen om op te schieten, want anders komen we te laat. En ik probeer hem overal bij te helpen zodat het wat sneller gaat. En werkt voor hem niet. Dan raakt hij gestrest en gaat hij nog meer dwang handelingen doen. En nog meer controleren.

Daarnaast heb ik ook geprobeerd om hem eerder zijn bed uit te krijgen. Door eerst gewoon de wekker eerder te zetten, maar dan blijft hij net zo lang liggen tot het nog te laat word. En ik heb een poging gedaan om te zeggen dat we om 10:00 een afspraak hebben in plaats van 10:30 wat werkelijk de tijd was. Maar je snapt al dat dit ook voor hem niet fijn is om te merken dat hij heeft moeten rennen om op tijd te zijn en dan blijkt dat hij nog een halve uur had gehad.

Ik heb nog geen idee hoe we hier mee om moeten gaan en wat nou de key is om beide happy te zijn met de tijd die het kost om de deur uit te gaan. Zodat ik me niet steeds moet excuseren dat we zoveel later zijn en hij zich niet gejaagd voelt. 

Lees en schrijf mee...

Master of Perfectie - blog 3 - Is het licht wel goed uit?

we gaan weer... Ja al weer, terug in de tijd. Deze dwang is eigelijk waar bij het me begon op te vallen dat het niet ok was wat mijn man allemaal deed. Nee ik moet het anders verwoorden. Het viel me op dat hij anders was als andere mensen met betrekking tot de lichtschakelaars en dat hij een grote verantwoordelijkheid er tegen over voelde.

Hij ontwikkelde een dwang op lichtschakelaars te controleren. Hij was erg bang dat een lichtschakelaar niet goed "uit" was. En dat deze mogelijk zou gaan vonken, wat natuurlijk rampzalige gevolgen kon hebben. Dus dan moet je zorgen dat er geen twijvel bestaat of de schakelaar goed staat. Dit had als gevolg dat de lampen tichkeer aan en uit gedaan werden. Net als bij de ramen. Zo dat hij zeker wist dat hij echt goed stond, hij niet gestord werd in het proces en er niks "vreemds" aan voelden tijdens het over halen van de schakelaar.

Het was eigelijk ook de eerste dwang handeling waar ik me mateloos aan begon te ergeren. Ik schaamde me wat misschien de buren aan de andere kant van de straat wel niet zoude denken. ("Die mensen zijn knetter gek, ze doen elke lamp steeds aan en uit") En het irriteerde me dat hij zo vaak mijn handelingen controleerde. Tot het moment dat ik geen lamp meer mocht uit doen zonder te kijken wat ik deed. En geloof me zoon handeling om een lichtschakelaar om te halen is voor de meeste mensen iets waar ze totaal niet bij na denken en gewoon in het voorbij gaan even doen. Nee nu moest ik er echt bij stil staan. En dan word zo iets kleins en simpels op eens een vreselijke taak.

De psygoloog had wel wat goede punten waardoor ik een deel van me frustratie leerde te acsepteren. Vooral het gedeelte dat hij mijn steeds controleerde. Het was niet zo zeer dat hij me niet vertrouwde. Maar Ik zal nooit aan zijn hoge eisen kunnen voldoen. En om mij niet verantwoordelijk te maken voor de mogelijkheid dat het huis afbrand controleerde bij mij. Het maakte het acseptabler voor mij en ik liet hem meer zijn ding doen. En met de zelfde opdracht als met de deuren en ramen ging hij aan de slag om de lampen maar één keer "goed" uit te doen. Daarbij steeds er op wijzen dat niet goed is voor de schakelaars om ze steeds aan en uit te doen. En dat de angst niet relefant is, Want het huis staat er nog steed.

Op dit momment gaat het stukken beter. Zo heel afentoe gaan lampen opnieuw aan. Of krijg ik de opmerking dat ik moest op letten wat ik doe. Maar hij controleerd mij minder. Weer en dwang die ... onder controlle is.

Master of Perfectie - blog 2 - Hoe goed kun je een raam dicht doen?

Vandaag ga ik het hebben over de periode waar in me man een poging deed om een raam of deur op de perfecte manier dicht te doen.
We gaan weer terug in de tijd. Deze periode speelde vooral af in ons vorige huis. We zaten in de periode waar in een raam openzetten eigenlijk al een probleem was. Dan zou er stof en insecten naar binnen komen. En langzaamaan begon hij steeds vaker zelf de ramen dicht te doen. (en de voordeur op slot te doen als we weg gingen.) Deze dwang kwam voor uit een angst dat het raam of deur weer uit zich zelf open zou kunnen gaan als hij niet goed afsloten was. Wat weer rampzalige gevolgen kan hebben. Van al zijn dwang handelingen en redenen die hij daar voor had leek deze eigenlijk het meeste weg te hebben van OCD in plaats van OCPS. Het verschil (wat ik denk) zit hem in dat hij hem niet precies 5x moest open en dicht doen voor dat goed was. Hij was er pas mee klaar als hij vond dat het raam perfect dicht zat. En dat kon wel in houden dat hij hem op nieuw moest openen. Maar dat deed hij niet om dat moest, maar omdat hij dacht dat er tijdens het dicht gaan iets niet goed was gegaan. Geluiden uit de omgeving konden dit proces verstoren en dan moest hij ook weer opnieuw beginnen want je weet nooit wat je had gemist in de tijd dat hij afgeleid was.

Mijn rol als partner was hier in dat ik geen raam meer zelf dicht mocht doen als we weg gingen. En mocht ik in een gekke bui een raam hebben gesloten dan ging hij ze controleren. (Dus ook weer opnieuw openen maken). De voordeur op slot doen werd zijn taak. Ik mocht dan even niks doen. Niet de auto bijvoorbeeld starten, alleen al de deur van de auto openen kon hem afleiden van de taak om de deur op slot te doen. En dan begon hij weer opnieuw. Deur open, deur goed dicht trekken zodat hij goed in zijn slot valt, sleutel omdraaien tot deze niet verder gaat. Een stukje terug en weer voor uit draaien om te controleren of hij echt helemaal is door gedraaid in het slot. Dan de sleutel er uit. En dan nogmaals even checken of de deur wel dicht zit door er nog even aan te trekken. (Die laatste was echt een must.) En alles gaat op een slakke gang zodat hij heel bewust is van zijn handelingen.

En dan kwamen de vragen als weg gaan. Zaten alle ramen wel dicht? Waren we er geen vergeten? Nee... alles zit dicht. Ook het wc raampje? Ja ook die zit dicht. Die heb je 3 keer gecontroleerd. Heb ik de deur wel goed dicht gedaan? Ja de deur zit goed dicht. Weetje het zeker? Heb ik wel de sleutel helemaal door gedraaid? Ja...zucht. Ik hoop dat je snapt hoe frustrerend het voelt als iemand steeds dingen die je hebt gedaan achter je aan opnieuw doet Omdat je het mogelijk verkeerd doet. En vaak eigende dat wel in discussie over hoe het raam nu dicht moet gedaan worden.


De oplossing voor dit probleem was hem te laten in zien wat hij deed juist het verkeerde effect had. Want wat is slechter voor de scharnieren van een slot als ze overmatig worden gebruikt en dan gaat stuk en dat mag natuurlijk ook niet. De opdracht was heel simpel het raam of deur maar één keer dicht doen en dan duidelijk tegen zich zelf zeggen dat deze nu ook echt dicht zat. De controle slag naar zijn gedachten. Dit heeft effect gehad. Al werd mijn werk nog altijd gecontroleerd door nog even tegen het raam te drukken, Hij deed hem echter niet nog een keer openen. En de voordeur blijft (Nog steeds) zijn terrein als we samen weg moeten. Nog steeds moet ik rustig blijven wachten tot hij al zijn dingen heeft gedaan. Maar het blijft bij één keer. Dus een work in progress zullen we maar zeggen. Dit is meteen trouwens ook één van de redenen waarom wij nooit ergens op tijd zijn als we een afspraak maken. (Maar dat word een ander vlog)

Lees en schrijf mee ... 

Master of Perfectie - blog 1 - De stofzuiger

Zoals belooft ga ik hebben over de OCPS trekjes van mijn partner. We beginnen met de stofzuiger. Mijn man heeft een periode gehad waar bij hij stofzuigen tot een ware kunst had verheven.

We gaan even terug in de tijd. Toen mijn partner nog werkte, stofzuigde ik elke dag. Dit deed ik niet omdat ik het nuttig of nodig vond, bedoel we werkte alle bij 40 uur en hebben geen huisdieren. Dit was omdat dit nodig was volgens mijn partner, Je hoort elke dag stof te zuigen anders komt er een laag stof op de spullen en gaan ze stuk. Je voelde hem al aankomen. Ik zag het niet meer zitten om dag in dag uit daarmee bezig te zijn, met het Idee iets volstrekt nutteloos te doen. Dus in die tijd stopte mijn man ook met werken en nam hij het stokje van me over. En in die periode werd de stofzuiger zijn beste vriend.

Mijn man kon echt uren stofzuigen. Elke centimeter werd gedaan. Geen hoekje en gaatje werd over geslagen. En bij twijfel werd het nog even opnieuw gedaan. En elke dag dat ik thuis kwam was hij nog bezig met stofzuigen. En natuurlijk kun je nog niet gaan lopen waar hij al is geweest. Nee, dan moet je eerst gedoucht zijn, schone kleding aan hebben en je sloven (Binnen dragen we natuurlijk geen schoenen, die komen niet veder dan de mat) ook schoon gezogen zijn aan de onderkant. Op een bepaald moment was het zo ver dat ik niet meer op een bepaalde tegel mocht gaan staan omdat hij deze al had gestofzuigd. En oway als je er op op kwam, dan moest die natuurlijk opnieuw.

Ok, ik werd gillend gek van zelf te stofzuigen terwijl er in mijn beleving niks is om schoon te maken. Maar iemand uren en dagen op 1 vierkante meter te zien stofzuigen is nog veel erger. Ik kreeg gewoonweg de neiging om de steker van de stofzuiger af te knippen. Zo vaak gebeurde het dat hij weer iets had gevonden en dat (ookal is het 3 uur snachts) onze beste vriend de stofzuiger te voorschijn kwam. En ik kreeg het gevoel dat ik langzaam werd vervangen door de stofzuiger. Gemiddeld gezien leek hij meer tijd te bestede met de stofzuiger dan met mij.

Tijd voor wat verandering dus. Na wat oefenen hebben we het nu voor elkaar dat ik ongeveer om de dag stofzuig. (Of er moeten hele gekke dingen zijn gebeurt.) Maar zo weten we allebei waar we aan toe zijn. Wat fijn is voor het stukje autisme in me man. En fijn voor mij is dat ik gewoon weet dat ik niet altijd thuis kom terwijl hij nog 2 uur bezig is met de vriend de stofzuiger. Dit ging niet van de ene op de andere dag. Het begon door mij weer te laten stofzuigen. (Zodat de stofzuiger ook wat rust weer kreeg) want ik stofzuig maar een halve uurtje. En dat dan steeds een dagje minder te doen. Tuurlijk zou ik ook één keer in de week meer dan genoeg vinden. En als het aan me man ligt word er weer elke dag gestofzuigd. Maar dit is de gulle midden weg die we samen hebben gevonden. En waar we allebei mee kunnen leven.

Toch blijft het soms lastig hoor als hij weer vraagt of ik even wil stofzuigen. Meestal is het zo dat ik dan direct verklaar dat ik de dag er na niet zal stofzuigen. Dan is het aan hem de keuze. En als hij het echt nodig vind dan gaat hij het zelf maar weer doen.

(Huishoudelijke tip, onze Miele stofzuiger was echt geweldig! Hij heeft het 6 jaar vol gehouden met mijn man. En das ontzettend lang als je na gaat hoeveel wij hem gebruikte. Dus tip voor de mensen met deze kwaal koop een Miele)

Lees en praat mee...

wat is dat?

Het was weer zoon week. Mijn partner had last van stress en op eens gaat zijn dwang en controle eis omhoog. En dan komt steeds die vraag terug als hij iets ziet liggen, zitten of wat dan ook..... wat is dat. Als of elke vlek een indentificaatie moet af leggen. Mooi voor beeld was de natte plek op de keuken vloer. Aan mij steld hij dan direct de vraag. Wat is dat? Antwoord: Iets nats.. reactie terug: Ruim je dat wel op? Ja tuurlijk anders hoor ik het morgen nog. En zo gaat het met heel veel dingen. Ik weet niet hoe hij het doet maar elke kruimel elk vlekje en elk beestje in het huis weet hij te vinden. En dat kun je en zul je niet laten zitten. Ookal is het 2 uur snachts. Eerst indentificeren, en dan vast stellen wat er nodig is om het te verwijderen. En natuurlijk de na zorg plan, vast stellen om het te voor komen. Ik zucht pak een stuk keuken pappier met de spuitbus allesreiniger en boen de nate plek weg. Niet mijn idee maar dat was de enige voor hem juiste manier om het op te ruimen. Nu was dat een niet zoon zwaar voorbeeld. Maar ow wee als het metaaldeeltjes aka roest, chocola, zout aka roest, of misschhien wel ontlastig zou zijn, dan is het huis zoals de psygoloog het zo mooi zij een soort chernobiel ( ik vermoed dat ik verkeerd schrijf maar je snapt hem), een groot ramp gebied wat van top tot teen moet worden schoon gemaakt. Op dit moment zitten we dus in de face code rood voor het boven genoemde. Het komt de deur niet in. Juist geen snakes met zout of chocola. Geen zout op het eten (als het even kan) en alles wat maar lijkt op roest word direct vervangen. Het preventie plan. Je leeft erom heen en haalt je schouders vaak op.

 Maar god wat word ik gestelijk al moe bij de vraag... wat is dat?
Lees en scrijf mee op ons forum. klik hier

Vrouw, Dyslexie, en Computers.

Een paar worden die gemiddeld gezien niet samen gaan beweert men. Althans toen ik besloot om in de ICT te gaan werken als vrouw, terwijl Engels voor mij (Natuurlijk alle talen) een ramp was om te leren, werd ik voor gek verklaard. Maar iets aan computers trok mij aan. Misschien was het wel omdat zij mijn beste maatjes waren als het gaat om spellingscontrole. Hoe je het draaide of keerde de boven genoemde woorden zijn voor mij van toepassing. Daarom wil ik wel een paar voor oordelen ontwrichten en misschien voor sommige wat dromen laten varen.

Om te beginnen kan een vrouw prima in de ICT. Ik heb me door een school met 200 jongens en 8 meisjes heen gewerkt. En het werken met mannen is mij nog altijd beter bevallen dan werken met vrouwen. (Sorry…).  Dus om dan te zeggen dat een vrouw geen ICT kan is achterhaald. Eigenlijk kan elke persoon die logisch kan nadenken het vak kiezen. Het enige wat je wel nodig heb als vrouw is een portie zelfverdediging en stevig in je schoenen (of hakken in mijn geval) staan. Het ICT wereldje blijft een mannen gebied. En mannen zeggen wat ze dwars zitten en hebben hun eigen humor. En daar moet tegen kunnen en ook op kunnen in spelen, anders word je onder de voeten gelopen door ze. Daarnaast zijn sommige takken echt heel technisch en komen er schroevendraaiers soldeerbouten aan te pas. En wij vrouwen schijnen daar toch niet de aanleg voor te hebben. En sommige takken zijn gewoon weg fysiek niet mogelijk. Zo stond ik bij één van me werkgevers bij een Multi kopieerapparaat dat verplaatst moest worden… Zelf al waren we met 2 vrouwen, dat apparaat ging echt nergens heen.  Dit wil niet zeggen dat je meteen ICT van je lijstje moet schrappen. En zijn heel veel andere richtingen waar je wel zeker je vrouwelijk Touch een uitkomst is. Zoals een servicedesk,  ITIL coördinator, Adviseurs, Sales, Design, Applicatie beheer, Programmeren. Programmeren? Ja hoor ook vrouwen kunnen een codes type. Zolang je maar logisch en overzichtelijk kan na denken.  Een breed scala aan opties die voor je open liggen.

Maar dan weer even terug komen op het punt dyslexie. Want die kan aardig wat roet in het eten gooien. Ons wel bekende ICT wereldje bestaat dus uit mannen en Engelse teksten. Alle boeken, sites, informatie bronnen zijn nagenoeg allemaal Engels. Of beginnen in Engels en worden ooit wel eens vertaald, maar meestal zijn ze dan al weer verouderd. Een zware pil voor mensen die moeite hebben met Engels. Maar mij is altijd geleerd, waar een wil is, is een weg. En misschien kost het je wat meer moeite, maar het geeft uit eindelijk meer zelfvoldoening als je toch door die studie heen komt. En je een leuke baan vind waar je op je plaats zit.

In praktijk loop ik tegen minder problemen aan. Mensen kijken al lang niet meer zo nauw op spelfouten in een e-mailtje (op een paar uitzonderingen na). En in praktijk blijkt dat de helft van de Nederlanders niet fatsoenlijk kan communiceren. Dus wat maken de d-tjes en t-tjes dan nog wat uit. Zolang je plezier hebt in je werk. Je het leuk vind en het een uitdaging vindt kun je elk beroep doen met Dyslexie.

Wat ik wel mee wil geven aan personen met Dyslexie is dat ze oppassen dat ze niet worden weg gestopt omdat ze communicatie of het verwerken van informatie moeilijk vinden. De ICT gonst van de functies waar inspiratie, en fantasie niet gewenst of niet nodig is. En voor mijn bleek vrij snel dat ik juist het klantencontact nodig had. Een functie waar je in een hokje word gezet en je ding moet doen met een pc, (Systeembeheer, en netwerkbeheer) was voor mij niet weg gelegd. Maar een functie als Front-end Developer en Content manager en servicedesk veel beter in mijn richting lag. Terwijl je zou zeggen dan je iemand met moeite met taal niet teveel moet laten type. Echter kon ik juist hier mijn gericht denken, associatief vermogen en mijn grote fantasie de vrijloop laten. En ik zit ook veel meer in mijn element. Tuurlijk gaat er wel eens een mail uit met wat rare zinnen. En soms loopt de communicatie niet helemaal zoals moet. Maar dat weegt niet op tegen de plus punten die dyslexie met zich me brengt in deze vak gebieden.

Om het lange verhaal kort te maken komt het er op neer dat vrouwen met Dyslexie wel degelijk hun plekje kunnen veroveren in de ICT wereld.  Maar ze wel bereid moet zijn om er voor te vechten. Als is het met hakken aan.

Carrière pad...

Deze week stond ik even stil bij mijn huidige carrière pad. En dan besef je hoeveel invloed sommige mensen hebben gehad in het pad wat je van af je studie bent gaan lopen.

Ik denk ook dat de helft van de studenten net als mij tijdens hun studie er achter komen dat hun keuze toch niet 100 procent aan sluit op de droom baan die je voor ogen had. Zo gek is het ook niet, want op je 17 a 18 moet er al een keuze worden gemaakt voor je vervolg studie. En het enige wat ik toen wist is dat ik met computers wilde werken. Echter bleek dat nogal een ruim begrip. En zo ontdekte ik tijdens me 2de jaar Mbo medewerkersbeheer dat mijn droom baan toch meer met Websites te maken had. Maar de enige optie was 4 jaar Grafisch  lyceum en daar zat ik met mijn puber hoofd niet op te wachten. Dus dan maar aan de slag als Servicedesk medewerker.

En dan heb je mensen als @Koenraad Bruins nodig. Iemand die je een kans geeft op je droom baan ook al voldoe je niet aan alle eisen. Iemand die uit je enthousiasme kan op maken dat jij de persoon bent voor die baan. En je hebt managers als @Bjorn Theissen nodig die voor jouw en je functie wilt knokken als deze dreigt te vervallen. En natuurlijk een bedrijf als we-do-it met @Kees Keet en @Vincent Bourgonje, die willen inverteren in je toekomst. En van wie ik een begin mag maken om de hbo papieren te gaan halen die aan sluiten op de functie waar me passie ligt.

Nu moet je niet denken dat het me allemaal is komen aanwaaien. Wat voor een vrouw in de IT met dyslexie heb ik ook best wat tegen slagen gehad. En dan ben je blij als je mensen kent zoals @Frank Ruesink. Na zijn presentatie over mindmaps ben ik toch anders gaan kijken naar mijn dyslexie  En zelfs nu inspireert hij nog mensen met zijn eigen bedrijf: fluisterhuis.

Zoals ik al zij soms sta je versteld over wat voor invloed sommige mensen, misschien wel zelfs onbewust, kunnen hebben op je carrière en daar mee ook op je leven....

Bedankt voor de mogelijkheden en het vertrouwen

Weer beginnen met Bloggen

Echt een geruime tijd heb ik geen blog meer geschreven.
Voornamelijk omdat ik gewoon geen tijd had en niks zinnigs te zeggen. Van af vandaag zal ik me Blogs weer oppakken. En waar gaan we dan over Bloggen? Vooral over webdesign.

Ik ben sinds kort wil volop aan het werk met me eigen site en ga zelfs een studie starten. En ik wil graag deze ervaring met jullie delen. Als je interesse heb volg dan gerust mijn posts.

Zwaai en tot gauw.