Je kent ze vast wel. Mensen in je omgeving bij wie je even je hart probeert te luchten en dan vervolgens met heel arsenaal goedbedoelde adviezen aankomt. Je moet dit... Je moet zus... Ik zou zo... ect.
Ik heb door de jaren heen me echt mateloos er aan geïrriteerd. Alsof ik zelf al niet alles heb geprobeerd om de situatie beter te maken. Alsof je met één opmerking de schakelaar om kunt zetten en weer happy door het leven kan. En wat een pest hekel heb ik aan die zin "Ach joh, het is maar tijdelijk... het gaat wel over..." Ja me #$%@#^. Zo werkt het niet. En ik ga dan in discussie met de mensen over hun opmerking. Waardoor zij zich meestal aangevallen voelen. Want de reacties zijn niet meer dan goed bedoeld. Om je gerust te stellen, of een andere kijk erop te geven. Meeste mensen hebben niet door dat hun "goed bedoelde advies" in jouw verkeerde keelgat schiet. En mij altijd ontzettend gefrustreerd laat voelen.
Ik heb door de jaren heen me echt mateloos er aan geïrriteerd. Alsof ik zelf al niet alles heb geprobeerd om de situatie beter te maken. Alsof je met één opmerking de schakelaar om kunt zetten en weer happy door het leven kan. En wat een pest hekel heb ik aan die zin "Ach joh, het is maar tijdelijk... het gaat wel over..." Ja me #$%@#^. Zo werkt het niet. En ik ga dan in discussie met de mensen over hun opmerking. Waardoor zij zich meestal aangevallen voelen. Want de reacties zijn niet meer dan goed bedoeld. Om je gerust te stellen, of een andere kijk erop te geven. Meeste mensen hebben niet door dat hun "goed bedoelde advies" in jouw verkeerde keelgat schiet. En mij altijd ontzettend gefrustreerd laat voelen.
Het doet me ook wel nadenken over hoe ik reageer op andermans leed. En op het moment dat hun even hun hart willen luchten. Ik stel me zelf altijd dan wel de vraag. Wat zou ik willen horen als ik dit vertel? Waar zou de persoon wel baad bij hebben. En dan is een reactie als, "Ach het gaat wel over" meestal niet op zijn plaats. Meestal is begrip en troosten een betere reactie om iemand zich beter te laten voelen. Door bijvoorbeeld te zeggen. "Wow dat is vervelend" of "Dat moet zwaar voor je zijn" En niet beginnen met, Ik denk... ik vind... of nog erger… Je moet…
Ik merk dat ik bij familie en vrienden hier meer op let dan in me relatie met mijn partner. Maar eigenlijk geld voor mensen metOCPS het zelfde, trouwens geld voor alle mensen met een psychische stoornissen het zelfde. Ze hebben weinig tot niks aan goed bedoelde adviezen. Het is geen schakelaar die je kan omzetten. Er is geen pil door het over gaat. Door therapie, en begeleiding, door begrip en medeleven kan er vooruitgang worden geboekt. Dus partners van mensen met OCPS en andere psychische stoornissen, geef geen goed bedoelde advies meer. Maar toon medeleven en respect voor de persoon met de stoornis. Laat blijken dat je met hem of haar mee leeft. En dat je hem of haar accepteert ook al is deze persoon soms anders of reageert hij of zij anders. Zoals eerder al genoegd kan soms een aanraking, een knuffel zo veel meer zeggen dan woorden.
Zelf moet ik dit ook nog in praktijk brengen, want er over type is natuurlijk veel makkelijker dan het werkelijk doen. Al doe ik meer mijn best nu ik me realiseer dat als ik me er aan stoor, dat mijn partner zich er natuurlijk ook aan stoort. Mijn man klaagt ook vaak dat ik moet ophouden met de psycholoog te spelen over hem. (Want waarom zou hij anders nog naar hun toe gaan als ik het veel beter weet). Ik vertel hem te vaak dat hij dingen niet moet doen of anders moet doen. Terwijl hij dit natuurlijk al lang weet en vast al talloze keren heeft geprobeerd. Wat ik wel merk is dat mijn frustratie niveau het verschil maakt hoe ik reageren. Bij indirecte familie en vrienden ben ik sneller geneigd om rustiger te reageren. Dit zal ongetwijfeld komen doordat je een mindere sterke emotionele band met die persoon hebt. Bij me man heb ik de neiging om hem door elkaar te schudde en te schreeuwen dat hij nu eens moet ophouden en moet luisteren. Natuurlijk gaat dat averechts werken. En zal hij net als mij zich alleen maar verdrietig voelen en zelf gefrustreerd raken. Omdat hij niets aan kan mijn goedbedoelde advies.
Ik merk dat ik bij familie en vrienden hier meer op let dan in me relatie met mijn partner. Maar eigenlijk geld voor mensen metOCPS het zelfde, trouwens geld voor alle mensen met een psychische stoornissen het zelfde. Ze hebben weinig tot niks aan goed bedoelde adviezen. Het is geen schakelaar die je kan omzetten. Er is geen pil door het over gaat. Door therapie, en begeleiding, door begrip en medeleven kan er vooruitgang worden geboekt. Dus partners van mensen met OCPS en andere psychische stoornissen, geef geen goed bedoelde advies meer. Maar toon medeleven en respect voor de persoon met de stoornis. Laat blijken dat je met hem of haar mee leeft. En dat je hem of haar accepteert ook al is deze persoon soms anders of reageert hij of zij anders. Zoals eerder al genoegd kan soms een aanraking, een knuffel zo veel meer zeggen dan woorden.
Zelf moet ik dit ook nog in praktijk brengen, want er over type is natuurlijk veel makkelijker dan het werkelijk doen. Al doe ik meer mijn best nu ik me realiseer dat als ik me er aan stoor, dat mijn partner zich er natuurlijk ook aan stoort. Mijn man klaagt ook vaak dat ik moet ophouden met de psycholoog te spelen over hem. (Want waarom zou hij anders nog naar hun toe gaan als ik het veel beter weet). Ik vertel hem te vaak dat hij dingen niet moet doen of anders moet doen. Terwijl hij dit natuurlijk al lang weet en vast al talloze keren heeft geprobeerd. Wat ik wel merk is dat mijn frustratie niveau het verschil maakt hoe ik reageren. Bij indirecte familie en vrienden ben ik sneller geneigd om rustiger te reageren. Dit zal ongetwijfeld komen doordat je een mindere sterke emotionele band met die persoon hebt. Bij me man heb ik de neiging om hem door elkaar te schudde en te schreeuwen dat hij nu eens moet ophouden en moet luisteren. Natuurlijk gaat dat averechts werken. En zal hij net als mij zich alleen maar verdrietig voelen en zelf gefrustreerd raken. Omdat hij niets aan kan mijn goedbedoelde advies.
Wat mij wel helpt om beter te kunnen reageren is me zelf even een time out te gunnen, even ademhalen. Even na denken over hoe ik moet reageren en wat hij nodig heeft en hoe ik dat het beste kan geven. Ik kan niet altijd correct reageren, en soms flapt die zin er ook bij wel eens toch uit (soms een beetje te vaak). Echter neem ik het me zelf niet zo kwalijk meer. Want ik ben ook maar een mens. Maar door afstand te nemen van de situatie kan ik weer op de juiste manier reageren. Dan kan ik hem weer vertellen dat het vast heel zwaar moet zijn. En dat best lastig moet zijn om aan alle vragen van mij en zij “Echte” psycholoog te voldoen. Dan kan ik stoppen met de psycholoog te spelen en heb onnodige goedbedoelde adviezen geven waar hij niets aan heeft. En kan ik er wat meer een partner zijn voor hem waar hij wel wat aan heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten