Master of Perfectie - blog 1 - De stofzuiger

Zoals belooft ga ik hebben over de OCPS trekjes van mijn partner. We beginnen met de stofzuiger. Mijn man heeft een periode gehad waar bij hij stofzuigen tot een ware kunst had verheven.

We gaan even terug in de tijd. Toen mijn partner nog werkte, stofzuigde ik elke dag. Dit deed ik niet omdat ik het nuttig of nodig vond, bedoel we werkte alle bij 40 uur en hebben geen huisdieren. Dit was omdat dit nodig was volgens mijn partner, Je hoort elke dag stof te zuigen anders komt er een laag stof op de spullen en gaan ze stuk. Je voelde hem al aankomen. Ik zag het niet meer zitten om dag in dag uit daarmee bezig te zijn, met het Idee iets volstrekt nutteloos te doen. Dus in die tijd stopte mijn man ook met werken en nam hij het stokje van me over. En in die periode werd de stofzuiger zijn beste vriend.

Mijn man kon echt uren stofzuigen. Elke centimeter werd gedaan. Geen hoekje en gaatje werd over geslagen. En bij twijfel werd het nog even opnieuw gedaan. En elke dag dat ik thuis kwam was hij nog bezig met stofzuigen. En natuurlijk kun je nog niet gaan lopen waar hij al is geweest. Nee, dan moet je eerst gedoucht zijn, schone kleding aan hebben en je sloven (Binnen dragen we natuurlijk geen schoenen, die komen niet veder dan de mat) ook schoon gezogen zijn aan de onderkant. Op een bepaald moment was het zo ver dat ik niet meer op een bepaalde tegel mocht gaan staan omdat hij deze al had gestofzuigd. En oway als je er op op kwam, dan moest die natuurlijk opnieuw.

Ok, ik werd gillend gek van zelf te stofzuigen terwijl er in mijn beleving niks is om schoon te maken. Maar iemand uren en dagen op 1 vierkante meter te zien stofzuigen is nog veel erger. Ik kreeg gewoonweg de neiging om de steker van de stofzuiger af te knippen. Zo vaak gebeurde het dat hij weer iets had gevonden en dat (ookal is het 3 uur snachts) onze beste vriend de stofzuiger te voorschijn kwam. En ik kreeg het gevoel dat ik langzaam werd vervangen door de stofzuiger. Gemiddeld gezien leek hij meer tijd te bestede met de stofzuiger dan met mij.

Tijd voor wat verandering dus. Na wat oefenen hebben we het nu voor elkaar dat ik ongeveer om de dag stofzuig. (Of er moeten hele gekke dingen zijn gebeurt.) Maar zo weten we allebei waar we aan toe zijn. Wat fijn is voor het stukje autisme in me man. En fijn voor mij is dat ik gewoon weet dat ik niet altijd thuis kom terwijl hij nog 2 uur bezig is met de vriend de stofzuiger. Dit ging niet van de ene op de andere dag. Het begon door mij weer te laten stofzuigen. (Zodat de stofzuiger ook wat rust weer kreeg) want ik stofzuig maar een halve uurtje. En dat dan steeds een dagje minder te doen. Tuurlijk zou ik ook één keer in de week meer dan genoeg vinden. En als het aan me man ligt word er weer elke dag gestofzuigd. Maar dit is de gulle midden weg die we samen hebben gevonden. En waar we allebei mee kunnen leven.

Toch blijft het soms lastig hoor als hij weer vraagt of ik even wil stofzuigen. Meestal is het zo dat ik dan direct verklaar dat ik de dag er na niet zal stofzuigen. Dan is het aan hem de keuze. En als hij het echt nodig vind dan gaat hij het zelf maar weer doen.

(Huishoudelijke tip, onze Miele stofzuiger was echt geweldig! Hij heeft het 6 jaar vol gehouden met mijn man. En das ontzettend lang als je na gaat hoeveel wij hem gebruikte. Dus tip voor de mensen met deze kwaal koop een Miele)

Lees en praat mee...

wat is dat?

Het was weer zoon week. Mijn partner had last van stress en op eens gaat zijn dwang en controle eis omhoog. En dan komt steeds die vraag terug als hij iets ziet liggen, zitten of wat dan ook..... wat is dat. Als of elke vlek een indentificaatie moet af leggen. Mooi voor beeld was de natte plek op de keuken vloer. Aan mij steld hij dan direct de vraag. Wat is dat? Antwoord: Iets nats.. reactie terug: Ruim je dat wel op? Ja tuurlijk anders hoor ik het morgen nog. En zo gaat het met heel veel dingen. Ik weet niet hoe hij het doet maar elke kruimel elk vlekje en elk beestje in het huis weet hij te vinden. En dat kun je en zul je niet laten zitten. Ookal is het 2 uur snachts. Eerst indentificeren, en dan vast stellen wat er nodig is om het te verwijderen. En natuurlijk de na zorg plan, vast stellen om het te voor komen. Ik zucht pak een stuk keuken pappier met de spuitbus allesreiniger en boen de nate plek weg. Niet mijn idee maar dat was de enige voor hem juiste manier om het op te ruimen. Nu was dat een niet zoon zwaar voorbeeld. Maar ow wee als het metaaldeeltjes aka roest, chocola, zout aka roest, of misschhien wel ontlastig zou zijn, dan is het huis zoals de psygoloog het zo mooi zij een soort chernobiel ( ik vermoed dat ik verkeerd schrijf maar je snapt hem), een groot ramp gebied wat van top tot teen moet worden schoon gemaakt. Op dit moment zitten we dus in de face code rood voor het boven genoemde. Het komt de deur niet in. Juist geen snakes met zout of chocola. Geen zout op het eten (als het even kan) en alles wat maar lijkt op roest word direct vervangen. Het preventie plan. Je leeft erom heen en haalt je schouders vaak op.

 Maar god wat word ik gestelijk al moe bij de vraag... wat is dat?
Lees en scrijf mee op ons forum. klik hier

Vrouw, Dyslexie, en Computers.

Een paar worden die gemiddeld gezien niet samen gaan beweert men. Althans toen ik besloot om in de ICT te gaan werken als vrouw, terwijl Engels voor mij (Natuurlijk alle talen) een ramp was om te leren, werd ik voor gek verklaard. Maar iets aan computers trok mij aan. Misschien was het wel omdat zij mijn beste maatjes waren als het gaat om spellingscontrole. Hoe je het draaide of keerde de boven genoemde woorden zijn voor mij van toepassing. Daarom wil ik wel een paar voor oordelen ontwrichten en misschien voor sommige wat dromen laten varen.

Om te beginnen kan een vrouw prima in de ICT. Ik heb me door een school met 200 jongens en 8 meisjes heen gewerkt. En het werken met mannen is mij nog altijd beter bevallen dan werken met vrouwen. (Sorry…).  Dus om dan te zeggen dat een vrouw geen ICT kan is achterhaald. Eigenlijk kan elke persoon die logisch kan nadenken het vak kiezen. Het enige wat je wel nodig heb als vrouw is een portie zelfverdediging en stevig in je schoenen (of hakken in mijn geval) staan. Het ICT wereldje blijft een mannen gebied. En mannen zeggen wat ze dwars zitten en hebben hun eigen humor. En daar moet tegen kunnen en ook op kunnen in spelen, anders word je onder de voeten gelopen door ze. Daarnaast zijn sommige takken echt heel technisch en komen er schroevendraaiers soldeerbouten aan te pas. En wij vrouwen schijnen daar toch niet de aanleg voor te hebben. En sommige takken zijn gewoon weg fysiek niet mogelijk. Zo stond ik bij één van me werkgevers bij een Multi kopieerapparaat dat verplaatst moest worden… Zelf al waren we met 2 vrouwen, dat apparaat ging echt nergens heen.  Dit wil niet zeggen dat je meteen ICT van je lijstje moet schrappen. En zijn heel veel andere richtingen waar je wel zeker je vrouwelijk Touch een uitkomst is. Zoals een servicedesk,  ITIL coördinator, Adviseurs, Sales, Design, Applicatie beheer, Programmeren. Programmeren? Ja hoor ook vrouwen kunnen een codes type. Zolang je maar logisch en overzichtelijk kan na denken.  Een breed scala aan opties die voor je open liggen.

Maar dan weer even terug komen op het punt dyslexie. Want die kan aardig wat roet in het eten gooien. Ons wel bekende ICT wereldje bestaat dus uit mannen en Engelse teksten. Alle boeken, sites, informatie bronnen zijn nagenoeg allemaal Engels. Of beginnen in Engels en worden ooit wel eens vertaald, maar meestal zijn ze dan al weer verouderd. Een zware pil voor mensen die moeite hebben met Engels. Maar mij is altijd geleerd, waar een wil is, is een weg. En misschien kost het je wat meer moeite, maar het geeft uit eindelijk meer zelfvoldoening als je toch door die studie heen komt. En je een leuke baan vind waar je op je plaats zit.

In praktijk loop ik tegen minder problemen aan. Mensen kijken al lang niet meer zo nauw op spelfouten in een e-mailtje (op een paar uitzonderingen na). En in praktijk blijkt dat de helft van de Nederlanders niet fatsoenlijk kan communiceren. Dus wat maken de d-tjes en t-tjes dan nog wat uit. Zolang je plezier hebt in je werk. Je het leuk vind en het een uitdaging vindt kun je elk beroep doen met Dyslexie.

Wat ik wel mee wil geven aan personen met Dyslexie is dat ze oppassen dat ze niet worden weg gestopt omdat ze communicatie of het verwerken van informatie moeilijk vinden. De ICT gonst van de functies waar inspiratie, en fantasie niet gewenst of niet nodig is. En voor mijn bleek vrij snel dat ik juist het klantencontact nodig had. Een functie waar je in een hokje word gezet en je ding moet doen met een pc, (Systeembeheer, en netwerkbeheer) was voor mij niet weg gelegd. Maar een functie als Front-end Developer en Content manager en servicedesk veel beter in mijn richting lag. Terwijl je zou zeggen dan je iemand met moeite met taal niet teveel moet laten type. Echter kon ik juist hier mijn gericht denken, associatief vermogen en mijn grote fantasie de vrijloop laten. En ik zit ook veel meer in mijn element. Tuurlijk gaat er wel eens een mail uit met wat rare zinnen. En soms loopt de communicatie niet helemaal zoals moet. Maar dat weegt niet op tegen de plus punten die dyslexie met zich me brengt in deze vak gebieden.

Om het lange verhaal kort te maken komt het er op neer dat vrouwen met Dyslexie wel degelijk hun plekje kunnen veroveren in de ICT wereld.  Maar ze wel bereid moet zijn om er voor te vechten. Als is het met hakken aan.