OEPS...

We wonen nu al weer een jaar in Duitsland en zo langzaamaan begin ik onze Duits supermarkten te ontdekken. Wat al meteen opvalt is dat het Duitse brood niet te pruimen is (Op de kaiserbroodjes na).  Gevolg is dat ik zowel in Nederland als in Duitsland dingen haal.

Dit weekend was het koopzondag bij een van onze supermarkten in het dorp. 10% Korting op alles inclusief aanbiedingen. Daar moet je van profiteren! Ik had een lijstje gemaakt van wat ik wou hebben en ging op weg naar de supermarkt. Natuurlijk was er wat te doen in het dorp en ken ik nu alle zijstraatjes en alle doodlopende weggetjes in Isselburg. Aangekomen bij de supermarkt ontdekte ik dat ik me lijstje ook nog thuis had gelaten dus op de gok ging ik maar opzoek naar wat ik wou hebben.  

Wat me ook opviel was dat zo ongelofelijk veel diepvries dingen hebben.  1 kilo wokgroente uit de diepvries. Net geen 1,50! Maar wat moet je met 1 kilo groente als je geen diepvries nog hebt. Dus die aanbieding maar laten liggen. Wel wat andere dingen mee genomen om te proberen. Waaronder een Watermeloen. Op het boordje stond 1 euro! Zo 1 euro voor een meloen, das niet duur. Dus ik zocht een lekkere grote uit! Op naar de kassa en afgerekend, en snel in de auto gehopt omdat het snik heet was.

Terwijl ik het terrein afrij bedacht ik me dat ik beter om kon rijden naar huis zodat ik weer niet elke straat in Isselburg zou zien. Maar bij de provinciale weg was ik het spoor toch bijster. Links Rees, recht Anholt en Heelden dan? Anholt was dichter bij huis dus dat zal wel de beste optie zijn. Ik draai de weg op en toen viel me kwartje welke weg ik op draaide. Een weg die ik al maande elke dag rij van me werk naar huis. Ik reed dus pontificaal de verkeerde kant op. Bij de rotonde verderop maar weer gekeerd en op weg naar huis.

Terwijl ik op een bekende weg reed bedacht ik me dat 18 euro voor een tas boodschappen nog erg prijzig was. Maar wat was er dan zo duur? Ik had extra toetjes me, maar die waren 30 cent. Nee, dat was het niet. Dus al rijdend dook ik me tas in. Meteen een geïrriteerde Nederlander op de bumper die graag zo hard mogelijk wilt rijden want dat mag in Duitsland nu eenmaal. Terwijl de geïrriteerde man mij in haalde bestudeerde ik me lijst, 50 cent, 20 cent, 1 euro,3 euro….. 3 euro voor wat? Ik kon me niet voor de geest halen dat ik iets had op gehaald dat zo duur was. Wassermelone. Stik…. De meloen was niet 1 euro per stuk. Nee natuurlijk niet. Die dingen rekenen ze per kilo. En ik had natuurlijk de grootste uit gezocht…………..OEPS

Dacht ik even dat ik alle supermarkt geheimen kende. Dat was een dure les van meloen kopen in de Duitse supermarkt.

Domino effect?

Hoe kan het zo zijn dat als er 1 ding verkeerd gaat, meteen ook alles verkeerd gaat? Waarom lijkt het altijd alsof er een soort domino effect is. Er gaat was mis bij de bank en vervolgens krijgen we nog eens een rekening die we niet hadden verwacht. En afspraken duren langer waardoor we ook daar meer geld moeten bij leggen. En het gene wat we ophadden gebouwd is in 1 week weg.

Soms hoor je het wel eens, mensen die wat naars mee maken. Vervolgens zit hun ook meteen alles tegen. Het zelfde geld met het overlijden van mensen. Een oma overleed en vervolgens gaat de hond nog geen week later er achter aan gevolgd door een goede kennis. Er zit geen link tussen. Maar het blijft je wel altijd bij staan.

Het zou misschien te maken hebben met het feit dat je meer aandacht aan dat bepaalde onderwerp besteed. Maar dat verklaart niet dat het opeens zo dicht bij voelt. Misschien betrek je het meer op je zelf als je zo iets mee maakt?

Het blijft apart, eng, onrust makend. Maar er valt weinig tegen te doen.

Trouwstress all ofer the place.

Ik kijk op de kalender en tel de dagen tot aan 11 augustus. Nog 58 dagen.

Dat is even slikken, zo snel al. En dan slaat die paniek aanval weer toe. Ik moet nog van alles regelen.

Ik ben nog niet klaar….

Natuurlijk het meeste is al geregeld en alles komt op zijn pootjes terecht. Maar meer als dat ik had verwacht ben ik onbewust toch heel veel bezig met het trouwen. Ik weet dat ik echt een streskip kan zijn als het gaat om dingen regelen. Vooral als het zo belangrijk voor mij zelf is. Moet ik iets doen voor andere dan gaat dat altijd veel soepeler.

Nee, ik ben een persoonlijke streskip, Ik ben lijstjes aan het door lopen, agenda’s aan het checken en iedereen die komt aan het mailen of alles al geregeld is. Ik heb liever alles gister nog geregeld dan vandaag. En toch duren sommige dingen even voor dat het geregeld is. Op zich logisch, maar ik kan me dood ergeren aan mensen die niet opschieten. Die te langzaam reageren. Die begin ik dan maar te bellen of ze mijn email wel hebben gezien…..

Bruidzilla? Ik had me zelf niet verwacht zo lastig te zijn naar mensen. Op de dag zelf had ik nog altijd de moto: niks moet alles mag… Maar toch is het trouwvirus in mij geslagen. Zit ik mensen op te jutten. En nog het ergste droom ik over hoe rampzalig mijn trouwerij wel uit eindelijk niet zal zijn. Van fotograaf die spoorloos is tot aan bruidsjurk vergeten. Horror scenario’s passen de revue in de nacht. Tot ik van de week zelfs met tranen in me ogen waker werd.

Waarom kan ik, de gene die geen big deal wou maken van het trouwen, nu opeens niet mij rust meer vinden? Waarom voel ik me onrustig. Waarom…. Zelfs me vriend wordt zenuwachtig van mij.

Ik haal diep adem en sluit me op in de keuken met de laptop. Dan maar de stres van me afwerken. Dagen ben ik druk met foto’s te bewerken, chatten, en god mag weten wat al niet meer. Maar ook dat helpt me niet. Gevolg is dat ik nu gefrustreerde ben over het feit dat ik gestreste ben en dat dit onnodig is. Het is als olie op het vuur gooien. Is er dan niks wat een gefrustreerde-stress bruid kan helpen????

Waarom ik geen Blog kan schrijven.

Ik moet beginnen met schrijven. Het moet gewoon! Als ik het niet doe dan hoopt alles zich. Dus begin ik maar. Eigenlijk kan ik het helemaal niet een blog schrijven. Waarom kan ik eigenlijk geen blog schrijven.

Om te beginnen heb ik natuurlijk dyslexie. Een hele grote en ook hele lastige hindernis. Eentje die me eigenlijk mijn hele leven al heeft achtervolgd, en nog steeds trouwens. Het blijft altijd lastig mensen uitleggen wat dat precies inhoudt. Hoe vertel je iemand wat woordblindheid is? Als het voor mezelf soms nog een raadsel is. Woordblindheid… het woord zegt het al, het is meer als het niet kunnen plaatsen van d-tjes en t-jes. Het is het niet kunnen zien van je eigen schrijffouten , het verschil niet kunnen horen tussen bepaalde klanken. Het langzame en verkeerd lezen,en het verkeerd spellen. Het is alles meer dan dat je zou denken en toch het is niks meer dan woordblindheid.

Maar dit betekent niet dat ik niet zou kunnen schrijven, of dat ik niet zou kunnen lezen. Beter nog, ik hou zelfs van lezen en schrijven. En hoe meer ik het doe hoe beter het gaat. Het is misschien verborgen passie, of misschien juist het willen bewijzen dat zelfs iemand met woordblindheid wel degelijk instaat is om zijn of haar gevoelens en gedachten op papier te zetten.

Maar wat voor schrijver ben je nou, als je niet eens weet hoe je bepaalde woorden moet spellen. Of als je verhaal stikt van de spelfouten. Welke lezer zou geboeid kunnen zijn door een verhaal vol met spelfouten. Haakt men dan niet af? Hoe belangrijk zijn dan de spellingsregels werkelijk? En wat is dan belangrijker? Een schrijver die foutloos schrijft, of een schrijver die boeiend schrijft? Gaat het uiteindelijk niet om wat hij of zij te melden heeft?

En dan hebben we nog het tweede probleem. Het zelfvertrouwen. In mijn ogen is alles wat ik schrijf, of maak, niet goed genoeg. Het voldoet niet… er zijn altijd mensen die het beter kunnen. En dan kom ik aan met mijn verhaaltje. Denk ik werkelijk dat ik iets boeiends te melden heb. Ik weet dat ik bang ben. Mensen hun oordeel is hard. En ik ben bang om beoordeeld te worden. Ik wil niet graag in een hokje worden geplaatst, bestempeld worden, een label krijgen…

Maar waar zit het verschil tussen beoordeeld of veroordeeld worden? Waar zit die fijne lijn. En is kritiek niet iets om van te leren? Is het niet een les, om het volgende keer nog beter te kunnen doen? En hoe letterlijk moet je kritiek nemen? Gaat het niet om wat de schrijver wilde vertellen? Zijn of haar mening, zijn of haar verhaal. En kan kritiek dan wel oprecht zijn? Hoe kun je iemand beoordelen of veroordelen als je deze persoon niet eens kent. Is kritiek dan niet een onderbouwde mening van een lezer die het verhaal uit zijn oogpunt bekijkt?
Te veel vragen, te veel open ruimtes.

Genoeg redenen voor mij om eigenlijk geen blog te schrijven. Vervolgens lees ik mijn eigen tekst door die ik heb geschreven zoals het in me opkwam

En sta ik te kijken… Ik heb toch weer een blog geschreven…

Wat kunnen zulke simpele dingen je soms zo gelukkig maken.

Het was een lange en drukke dag geweest op het werk. En ik ben blij dat ik eindelijk even rust heb.
De warmte van het water komt me tegemoet als ik onder de douche stap. Het water klettert op de bak om he heen en een golf van rust komt over me heen. Ik sta een poos gewoon te genieten van de rust in de badkamer. En het ritmische tikken van het water op de grond.

Tot ik in de verte het rommelend geluid hoor. En met elke minuut word dit geluid harder. Tot de badkamer duur open gaat en de stofzuiger stang on het hoekje komt zetten. Daar achter aan gevolgd door mijn vriend die wat tegen de badkamer deur loopt te mompelen omdat deze niet open blijft staan. Van af mijn hoekje kijk ik toe hoe hij staat te prutsen. Eenmaal voor bij de deur begint hij te neuriën en te zingen terwijl hij de stofzuiger naar alle hoeken van de badkamer probeert te loodsen. Ik begin te grinniken. Het doet me goed hem zo bezig te zien en hem zo te horen zingen. (Al klinkt het natuurlijk voor geen meter)

Ik teken een big smiley op de beslagen douche deur en me vriend kijkt om. “Moet ik eens doen” moppert hij. Ik begin te lachen. En hij schud afkeurend zijn hoofd en gaat weer al neuriënd en zingend verder. Tot hij alle hoekjes heeft gehad en vervolgens verdwijnt hij weer. En ben ik weer alleen met het tikkend geluid van het water.

Wat kunnen zulke simpele dingen je soms zo gelukkig maken.

Mind mapping kan houvast geven voor dyslexie in digitale tijdper

Als persoon met dyslexie is het tegenwoordig lastig om informatie bij te houden. Via internet, Email maar ook mondeling komen er grote hoeveelheden informatie binnen. En om dit alles te kunnen onthouden en op te slaan, kan dat al snel te veel worden.


Altijd heb ik al veel hulpmiddelen aangereikt gekregen. Echter was de ene nog ingewikkelder of duurder dan de ander. Als leerling heb ik hier al veel tijd aan besteed om te kijken hoe ik welk hulpmiddel het beste kon gebruiken. Vele hielpen totaal niet en maakten het me alleen maar lastiger, als voorbeeld alle ezelsbruggetjes die men mij probeerde te leren. Deze waren voor mij soms nog ingewikkelder dan de regel waar op ze moesten worden toegepast. (Dit wil niet zeggen dat andere mensen met dyslexie er geen baat bij hadden.) Andere opties kosten gewoonweg teveel geld, zoals spraakherkenningprogramma’s. Hierbij leek ik baat te hebben, maar de aanschafprijs van één licentie was over de duizend euro.


Vorige week kregen mijn collega’s en ik een uitnodiging van een IT projectmanager voor een cursus mindmapping. Dit zou een gevisualiseerde manier zijn om informatie te verwerken en aantekeningen te maken. Klonk goed, dit zou mij misschien kunnen helpen om de grote hoeveelheid informatie die elke dag binnen komt te kunnen verwerken.


De cursus werd gegeven door Frank Ruesink, projectmanager bij IT. Ik was erg verbaasd van zijn presentatie. Eerst vertelde hij hoe de hersens van een gemiddelde persoon werken. Vervolgens legde hij uit dat onze creativiteit ook moet worden aangesproken om een evenwichtige samenhang te krijgen. Hij gaf ons een demonstratie van hoe een dergelijke mindmap er uit zou zien. (Voordat ik zijn hele verhaal ga overschrijven kan je voor meer informatie kijken op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Mindmap Voor andere vragen kan je contact opnemen met Frank)


Wat mij verbaasde is dat ik in zijn voorbeeld van een mindmap een handvat aangereikt zag worden voor mensen zoals ik die dyslexie hebben. Omdat mensen met dyslexie moeite hebben om grote informatiestromen te overzien en het snel verwerken van tekst erg lastig is, leek dit een uitkomst. Door de schematische weergave van informatie met verschillende kleuren en ondersteunende pictogrammen zag ik een nieuwe wereld open gaan.


Eenmaal terug van de cursus ben ik meteen aan de slag gegaan en heb ik de twee A4-tjes van mijn PDP omgezet in een mindmapschema. En het lijkt echt te werken. Wat voor mij eerst twee hele lastige A4-tjes leken kwamen nu tot leven in gezellige kleuren en duidelijke korte omschrijvingen. Opeens was mijn PDP iets wat ik echt voor de geest kon halen. Ik kon duidelijk zien wat nu belangrijke informatie was en wat minder. Wat had meer prioriteit en wat de taken zijn die ik moest gaan uitvoeren.


Omdat deze presentatie van Frank over mindmapping op mij een zodanige impact hebben gehad, wilde ik dit graag delen, wat natuurlijk vrij lastig is. Want behalve mondeling, hoe deel ik nu goed mijn informatie? Hoe anders dan het toe doen door middel van een mindmap……

Carretje gaat bloggen

Ik schrijf al graag. Tot nu toe veel op hyves. Maar waarom niet meer openbaar?
Vandaar dat ik hier maar eens me eerste blog ga plaatsen.

Voor zij die mij niet kennen, Ik ben een verwoede Photoshoper die laatst Lightroom heeft ontdekt van Adobe.
Daar naast schrijf ik graag, ondanks dat ik dyslectisch heb. Hele verhalen kan in schrijven. Natuurlijk zitten er dan wel spel fouten in, maar dat weerhoud mij er niet van om door te gaan.

Ik zal een paar oude verhalen op zoeken en nogmaals plaatsen.



Zwaai Carretje