Vandaag
ga ik het hebben over de periode waar in me man een poging deed om een
raam of deur op de perfecte manier dicht te doen.
We
gaan weer terug in de tijd. Deze periode speelde vooral af in ons
vorige huis. We zaten in de periode waar in een raam openzetten
eigenlijk al een probleem was. Dan zou er stof en insecten naar binnen
komen. En langzaamaan begon hij steeds vaker zelf de ramen dicht te
doen. (en de voordeur op slot te doen als we weg gingen.) Deze dwang
kwam voor uit een angst dat het raam of deur weer uit zich zelf open zou
kunnen gaan als hij niet goed afsloten was. Wat weer rampzalige
gevolgen kan hebben. Van al zijn dwang handelingen en redenen die hij
daar voor had leek deze eigenlijk het meeste weg te hebben van OCD in
plaats van OCPS. Het verschil (wat ik denk) zit hem in dat hij hem niet
precies 5x moest open en dicht doen voor dat goed was. Hij was er pas
mee klaar als hij vond dat het raam perfect dicht zat. En dat kon wel in
houden dat hij hem op nieuw moest openen. Maar dat deed hij niet om dat
moest, maar omdat hij dacht dat er tijdens het dicht gaan iets niet
goed was gegaan. Geluiden uit de omgeving konden dit proces verstoren en
dan moest hij ook weer opnieuw beginnen want je weet nooit wat je had
gemist in de tijd dat hij afgeleid was.
Mijn
rol als partner was hier in dat ik geen raam meer zelf dicht mocht doen
als we weg gingen. En mocht ik in een gekke bui een raam hebben
gesloten dan ging hij ze controleren. (Dus ook weer opnieuw openen
maken). De voordeur op slot doen werd zijn taak. Ik mocht dan even niks
doen. Niet de auto bijvoorbeeld starten, alleen al de deur van de auto
openen kon hem afleiden van de taak om de deur op slot te doen. En dan
begon hij weer opnieuw. Deur open, deur goed dicht trekken zodat hij
goed in zijn slot valt, sleutel omdraaien tot deze niet verder gaat. Een
stukje terug en weer voor uit draaien om te controleren of hij echt
helemaal is door gedraaid in het slot. Dan de sleutel er uit. En dan
nogmaals even checken of de deur wel dicht zit door er nog even aan te
trekken. (Die laatste was echt een must.) En alles gaat op een slakke
gang zodat hij heel bewust is van zijn handelingen.
En
dan kwamen de vragen als weg gaan. Zaten alle ramen wel dicht? Waren we
er geen vergeten? Nee... alles zit dicht. Ook het wc raampje? Ja ook
die zit dicht. Die heb je 3 keer gecontroleerd. Heb ik de deur wel goed
dicht gedaan? Ja de deur zit goed dicht. Weetje het zeker? Heb ik wel de
sleutel helemaal door gedraaid? Ja...zucht. Ik hoop dat je snapt hoe
frustrerend het voelt als iemand steeds dingen die je hebt gedaan achter
je aan opnieuw doet Omdat je het mogelijk verkeerd doet. En vaak
eigende dat wel in discussie over hoe het raam nu dicht moet gedaan
worden.
De
oplossing voor dit probleem was hem te laten in zien wat hij deed juist
het verkeerde effect had. Want wat is slechter voor de scharnieren van
een slot als ze overmatig worden gebruikt en dan gaat stuk en dat mag
natuurlijk ook niet. De opdracht was heel simpel het raam of deur maar
één keer dicht doen en dan duidelijk tegen zich zelf zeggen dat deze nu
ook echt dicht zat. De controle slag naar zijn gedachten. Dit heeft
effect gehad. Al werd mijn werk nog altijd gecontroleerd door nog even
tegen het raam te drukken, Hij deed hem echter niet nog een keer openen.
En de voordeur blijft (Nog steeds) zijn terrein als we samen weg
moeten. Nog steeds moet ik rustig blijven wachten tot hij al zijn dingen
heeft gedaan. Maar het blijft bij één keer. Dus een work in progress
zullen we maar zeggen. Dit is meteen trouwens ook één van de redenen
waarom wij nooit ergens op tijd zijn als we een afspraak maken. (Maar
dat word een ander vlog)
Lees en schrijf mee ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten