Onze dag

Onze dag begon eigenlijk ook al op de 10de. We gingen rond 10 uur weg bij ons eigen huisje richting me schoonouders huis waar we al meteen niet meer door de voordeur mochten van wegen versieringen. Dus moest alles achter om worden gedaan. Wij hebben gauw onze spulletjes allemaal uitgeladen op wat spullen na die naar de locatie moest. Toen zijn we de taart wezen ophalen die er echt geweldig uit zag. Precies zoals wij die hadden besteld.

Toen gingen we meteen naar de trouwlocatie om de taart af te geven en de rest van de spullen en de muziek. Daarna moesten we even wachten tot me schoonvader ons kwam op halen.



Toen die er was gingen we nog even spieken bij 2 foto locaties. Het ene was een openbaar park in Arnhem. Op zich heel mooi, met een prachtige waterval. Maar Dion wou de auto zo graag bij het water een foto van de auto en dat kon hier niet echt. Toen zijn we nog naar kasteel rozendaal geweest. Niet gratis maar wel heel bijzonder en Dion kon hier wel zijn foto’s maken die hij graag wilde dus de keuze was gemaakt voor kasteel rozendaal. Toen was het al weer 4 uur en gingen we gauw terug naar huis om daar lekker gezellig met de hele familie Ruijsch te eten. Savonds hebben Dion ik en zijn zus even snel broodjes gemaakt voor de volgende dag. En toen was het tijd om te gaan slapen. We hebben beide slecht geslapen, Dion van de zenuwen ik van wegen het slechte bed. (Er kwam na een tijdje zoon kuiltje in het matras als je er op lag en ik ben nogal een draaier en slaap graag op me buik. Maar ja dat gaat niet hé in zoon kuiltje.)

Savonds bedacht ik me wel opeens dat Dion geen rijbewijs had. Maar Dion boeide dat niet zo. Als hij zou worden aangehouden kon de politie wel na trekken of hij een rijbewijs had. En als men borg voor de auto wilde dan mochten ze mijn rijbewijs wel nemen… En daar mee vielen we inslaap met op de achter grond het geluid van regen.



Om kwart over 6 waren we allebei met kleine oogjes waker. We hebben nog een 3 kwartier liggen kroelen en elkaar liggen pesten. Maar toen ging toch echt om 7 uur de weker. En ik moest zo nodig plassen dat ik maar naar beneden ben gegaan. Daar heb ik samen met me schoonmoeder een bammetje gegeten. En wonder boven wonder scheen de zon! Na een halve uur kwam ook Dion naar beneden en hij werkte een bak met muesli weg. Eigenlijk was ik helemaal niet zenuwachtig. Ik kon naar boven om even snel te douche en me voor te bereide op de kapster. En om halve 9 ging ik op weg. Dion vertrok een uur later naar Doetinchem met zijn vader om de bloemen op te halen.

De kapster heeft goed haar best gedaan. En me haar zat echt een stuk beter als bij het proefkapsel. Natuurlijk ging er een spuitbus met lak door heen J en ondertussen had ze me make-up gedaan wat er prachtig en natuurlijk uitzag. Ondertussen dat ze bezig was heeft ze wat foto’s geschoten. Die krijgen jullie nog wel te zien want dat zag er heel charmant uit.

De dag er voor had ik per ongeluk de verkeerde handcrème opgehaald voor Dion dus toen de kapster klaar was rende ik even het kruitvat in voor de juiste crème te halen. Ik zie die mensen nog kijken. Ik met me poef-kapsel en super mooie bloem door de kruitvat. Ik was al om 10:00 uur terug dus heb nog even met me schoonmoeder een bakje thee gedronken. Toen ben ik me gaan omkleden. Dat was echt zo gepiept omdat ik al een paar keer de jurk zelf had aangedaan. En ik precies wist hoe ik hem moest aan doen.

Toen ik klaar was kwam Dion terug. Waar ik nog steeds echt super rustig was had Dion het zelf niet meer. Hij werd onder de douche gezet en ik ging ondertussen naar beneden. Waar de deur bel ging. Me schoonzus en zwager met me bruidsjonker en dame J. Wat zagen die twee er prachtig uit. En ook de fotograaf volgde. De laatste versieringen werden snel aangebracht. Nog geen kwartier later stond de auto ook al voor de deur. Boven had Dion het niet meer want hij moest ze pak nog aan en de auto was er al. Me schoonmoeder en zus hebben hem geholpen. En hem weer een beetje gekalmeerd. Toen hij zo ver was mocht hij een rondje gaan rijden met de auto. Vervolgens zou hij me komen ophalen. Dus ik stond geduldig te wachten in de huiskamer tot hij weer terug zou zijn. En toen hoorde ik hem de auto. Mijn hart maakte toen wel even een sprongetje. Niet veel later ging de deur bel. Me schoonmoeder deed open voor mij en daar stond hij in pak met me rode orchideeën. Ik kreeg te horen hoe prachtig ik wel niet was en ik moest hem ook even goed bekijken hoe hij er in het totaal plaatje uit zag. Echt super gewoon. Toen gingen we lekker alle mensen die buiten stonden teleurstellen want we gingen nog niet weg. We gingen lekker nog even rustig achter in de tuin zitten waar het zonnetje gewoon heerlijk aan het schijnen was. Me ouders kwamen iets later en me zussen en me 3de bruidskind. De kids waren zo lief! Ilse (De kleine van mijn zuster) moest eerst even wennen. Maar toen ze door had dat ze niet de enige was met zoon rare jurk, was het goed. De bruidsdames hebben heerlijk staan dansen op het gras terwijl wij een broodje aten. Toen was het al weer 1 uur en gingen we op weg naar de foto locatie.



Dion hielp me de auto in en geloof  me zoon sport auto is niet erg praktisch met zoon jurk met hoepel, maar met wat proppen ging hij er in. Als eerste gingen we foto’s maken bij een boom waar mijn schoon ouders ook foto’s hebben gemaakt. Dit was wel heel bijzonder. Dion reed wel even verkeerd er naar toe maar na een rondje op de rotonde kwam alles goed. Dion heeft meteen de eerste foto’s van de auto want hij mocht hem zo van de auto meneer het gras op rijden. Ronald de fotograaf was al helemaal blij met deze locatie. Toen we klaar waren gingen we naar het kasteel. Toen Ronald dat zag was hij helemaal enthousiast. En ook hier mocht Dion de auto op het gras zetten. Nergens werd moeilijk over gedaan. Echt helemaal super. De enthousiasme van Ronald stak Dion en mij ook helemaal aan. En het was zzzzzzzzzzoooooooo mooi weer! Een mooi zonnetje met wat wolken. En WARM! En ik was nog bang dat ik het koud zou hebben! Tegen 3 uur mochten we naar de locatie. En Dion kon even lekker gas geven met de auto. En wat hadden we een bekijks! Een straat voor de trouw locatie gingen de meneer van de auto en Ronald vooruit en wij mochten even wachten. Na een telefoontje mochten wij aan komen rijden en daar stonden onze families ons op te wachten. En ook mijn opa en oma en me oom waren daar. Geweldig om te zien. Dion gaf de sleutels aan de meneer van de auto en deze vertrok. En we mochten allemaal naar binnen. Dion en ik werden apart gehouden omdat wij perse binnen moesten trouwen van de gemeente. Dus de ambtenaar deed het officiële stuk met ons in een aparte kamer. Na dat dit was gedaan vroeg ze aan de eigenaar van de locatie of de getuigen er niet bij hoorde. Deze beaamde dat en toen moesten we het nogmaals doen. Mooi want de eerste keer zij ik te snel ja! Zo enthousiast was ik. Dus de 2de keer met getuigen ging het wel goed. De bruidsdames werden opgetrommeld. En we zaten nog even een glaasje te drinken. Zegt de ambtenaar tegen ons. “Tot nu toe gaat alles helemaal goed of niet!” Ja beamen wij, zelfs het weer zit mee. En toen ging er een lampje branden bij mij... Mijn tas stond nog in de trouwauto die al vertrokken was! OW nee ik voelde paniek. Gelukkig zaten de ringen daar niet in. Maar me passen, me make-up, en Dion zijn Sigaar die hij speciaal had gekocht voor die dag zaten er wel in. Dion had zo iets van ach maakt niet uit maar ik voelde me wel zo slecht er onder. De dame van de locatie sprong meteen in actie en ging bellen. Onder tussen konden wij wel gaan trouwen. De bruidsmeisjes werden gereed gemaakt. Ik kon nog snel naar de wc. Want moest al de hele weg naar de locatie plassen. (het is dat de ambtenaar me herinnerde want ik had het even niet meer. Ik was helemaal vergeten dat ik moest plassen). Nu goed, alles gereed en de muziek werd gestart en daar gingen de twee bruidsdames. OW wacht prachtig was dat. Jennifer hielp Ilse die helemaal onderste boven was van wat er nu allemaal gebeurde. (Ze vergaten allebei dat ze de blaadjes mochten strooien die ze in hun mandjes hadden.) Toen ze daar waren mochten wij gaan lopen. Op prachtig met de soundmuziek van Bravehearth. Toen we boven waren zagen we dat de bruidsdames alle blaadjes voor onze stoelen hadden neer gegooid, de schatjes!



Toen volgde de siremonie. Ik moet zeggen dat ik die niet heel bijzonder vond. Hij was niet slecht of zo, maar had er meer van verwacht denk ik. En na de hele dag droog te hebben gehad begon het toen wel langzaam aan te miezeren, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn neefje kwam de ringen geven, wat ik super stoer van hem vond. Want hij heeft autisme en dit was natuurlijk wel een hele rare dag zo voor hem. Na de seremonie mochten we weer terug naar de shere. Waar we de mensen een handje mochten gaan geven en alle prachtige kaarten mochten ontvangen. Vervolgens gingen we proosten en taart snijden. De rode bloempjes op de taart waren helaas wel iets uit gelopen, maar de taart smaakte er niet minder om! Toe hebben we de familie foto’s gemaakt en heeft Ronald met ons nog even op de woeste hoeve zelf wat foto’s gemaakt. Terwijl wij daar de laatste foto’s aan het maken waren kwam daar opeens onze trouwauto weer aan rijden! De meneer was speciaal omgedraaid terwijl hij al bij Nijmegen was! Heeft zich vervolgens rot gezocht naar de locatie omdat er geen adres was door gegeven. Maar toch was hij daar met de tas! Hij was me held op dat moment hoor! Want ik voelde me nog steeds knap lullig. Vervolgens konden we gaan eten en namen we afscheid van de fotograaf. Voor dat we gingen eten kon ik nu een me korte speech geven want ook die zat in de tas! Dat was wel even emotioneel. En ik heb me bloemen weg gegeven aan me oudste zuster omdat zij als enigste nog niet getrouwd was. Na het heerlijk eten hebben we heerlijk geborreld. De kids vermaakte zich samen prima en langzaam aan gingen onze gasten weg. En tot iets voor 10. Toen waren ze allemaal weg en konden wij rustig onze spullen bij elkaar pakken en lekker in onze eigen auto kruipen. Toen we eenmaal onderweg waren naar huis realiseerde ik me dat ik echt wel blij was dat we naar huis gingen! En dat we niet nog naar een hotel moesten. En Jinke je had gelijk. Na een uur opgepropt te zitten met me jurk was ik blij dat we thuis waren en dat hij uit mocht. Alle kleding en spullen werden in de hal gedumpt en we zijn lekker gaan douche en naar bedje gegaan. We waren allebei zo moe maar zo gelukkig. Zelfs Dion had er echt van genoten. Wat ik gister al zij. Ik kan oprecht zeggen dat dit mijn mooiste dag in me leven was. Vol met liefde geluk, gelach en gehuil, en heel veel zonnenstralen op de juiste moment.

 Wij willen iedereen bedanken!

Leven met OCPD

Leven met OCPD

Naar aanleiding van een reactie van iemand heb ik nog een stuk geschreven over hoe het gaat leven met OCPD. Helaas in het Engels. Ik had geen zin in het te vertalen.

Treu, Fave. And I agree complete with you. That obedience isn’t a good thing between a adult couple. But someone with OCPD is known to let other people feel it is their fault and they are doing it wrong. And in the years there building up rules to let them feel in control and save. For the partner is it almost inpossible to cross it. Ore it will resolve in chaos and stress. And while they know it is wrong to obey, it is just easer.

The first step for a partner for someone with OCPD is to be firm. And to know it isn’t there fault. After my boyfriends is diagnose of OCD, (The wrong diagnose but that doesn’t make a difference in this case) I spoke with the therapist in a view sessions alone. We talked about the rules my boyfriend came up with. And how I dealt with them personally. I told him I felt really insecure and was always walking on eggshells. And I didn’t really know what to do.

This is what we came up with: Off course I cannot turn over the switch in one day. It would resolve in a disaster. But at that time I needed to do things I just wanted to do because I was feeling so miserable. But I wasn’t strong enough yet to confront him and keep up the fight. So I first needed to find myself back. So he told me, just do your thing I wanted while he is not looking. Oke, at first I felt REALLY bad about that. But while we went further, and he is diagnosed changed to OCPD and Autism. I learned to live with telling him that (for example) I clean something. But instead of really doing it I went and eaten a cookie. He never really noticed it. So that also helped me with believing I was doing this for the best interest for myself. The last year I am feeling stronger and I’m saying no to something’s he asks me to do. But again change take time. And I don’t have to this too much anymore but if needed I will do it again. Just to protect myself from falling in to that hole again.

Also I needed something to not get in a argue about stuff. Like: how unfair and wrong it was that the dog of the neighbors was walking in your garden. Off course he was right about is but he was making too much fuzz about it. But saying that to him would be like bagging your head against a wall. It wasn’t really effective and the moment of his distress. So they told me to walk away. And so I do. We he is making too much fuzz about something he thinks is wrong I will walk out of him (If possible). I will shut the doors in between so I cannot hear him anymore and I will count…. Not till 10, No I will count until my head is beginning to calm down and I’m starting to think of other stuff than my boyfriends fuzz. It sometimes takes more than a few minutes but it works for me. Later if we are bought calm I will come back on the issue.

So, coming back on the obedience. Maybe I it sounds like I will jump to my feet if he asks me to do stuff but that is not true. We have almost delay an argue about thing I do that are doesn’t fits in his ideas of what is good and what not. And he is not getting his way all the time. But I need to make sure that I can keep up with it. I need to keep my own mindset also healthy. And it is finding that fine line in between so we can live together with fun and love. And we are getting there but it will take some time. It is already improved!

Here are some big changes that he has accomplished in the last halve year:
- Showering is brought down from 45 minutes to 15.
- Hand washing is reduced from 30 times to 10 times a day.
- We have invaded some family over for the first time in like 5 years! (Children are still a problem but after the holyday we are going to work on that).
- I now can hang the wash outside when the sunshine’s.
- And a lot of little thing. Like eating a cookie where and when I please. (Still in progress but moving forward!)

I also work on talking with him. Letting him now it is oke to be scared. And he doesn’t have to be so perfect. That I will not leave him if he does make mistakes or if something breaks. I also learned not to ask like “what can I do better for you.” Because his answer will never be. “Nothing, you’re already done enough.” But then again that is OCPD. And just knowing why he does say some things (ore not) explains a lot. And makes it (for me) easier to live with.

Voor meer informatie kijk op www.ocps.nlwww.ocps.nl

Leven met een Tightrope Walker.

Mensen vragen mij wel eens wat het precies is wat mijn aanstaande heeft. En eigenlijk is het lastig uit te leggen dus ik ga maar een poging wagen een blog.

Mijn vriend heeft OCPD, Of ook wel Obsessive–compulsive personality disorder.  Dat is een naam waar ik ook niets mee kon. Tot ik dit artikel had gelezen.

http://www.lendingtheway.com/tightrope/OCPD3.pdf

Ik zal zo proberen uit te leggen dat het tenminste ook voor anderen begrijp baar word.

Wat betekent OCPD?

Iemand met OCPD wordt ook wel een koorddanser genoemd of een perfectionist. Wat houd dit dat in? Nou alles moet precies zo gaan zoals zij dat willen. Als daar vanaf word geweken, dan is dat een fout en dat is niet toe gestaan. Vandaar de benaming: Koorddanser. Ze volgen een strakke lijn waar niet van afgeweken mag worden. De benaming perfectionist is letterlijk van toepassing, alles moet perfect en rituelen worden herhaald tot dat deze zijn geperfectioneerd en men geen fout meer kan maken.

Zo gaat het ook bij ons. Mijn vriend legt regels op. Enkele voorbeelden:

1. -         Altijd het aanrechtblad schoonmaken na het maken van brood. Er mogen geen kruimels meer    liggen. *Het liefst ook even stofzuigen, want er valt altijd wat op de grond.
2. -          De douche met de een wisser en daarna met een handdoek helemaal droog maken.
3. -          Elke dag alles stofzuigen.
4. -          Niet met de schoenen voorbij de mat komen, Per ongeluk naast de mat gestaan? Dan moet dat worden schoongemaakt.

Als ik me er niet aanhoud dan krijg ik dit ook wel te horen en word er van mij geëist dat het als nog word gedaan. Of volgende keer beter wordt gedaan. In discussie gaan heeft geen nut want in zijn ogen zijn dit logische regels. 

Binnenkort volgt er meer
Voor meer informatie kijk op www.ocps.nl

En toen was het nog maar 1 maand….

Nog 1 maand en dan is het zo ver. God wat is dit jaar snel gegaan.

Natuurlijk met voor en tegen spoed. Ik kan me nog goed herinneren hoe we samen bij het pannenkoeken huis besloten dat we toch wel konden gaan trouwen.  Dion had mij poosje er voor nog gezegd dat hij het zo jammer vond dat we 11-08-11 niet konden trouwen. En ja hoor bij mij gingen allemaal belletjes rinkelen. En ben ik aan het rekenen gegaan. Makkelijk zou het niet worden en groot ook niet. Maar het was te doen… En in Rheden bij het eten van een pannenkoek besloten we op om het toch te gaan doen.

Een jaar wat voor bij sprinten en me soms wat extra zorgen heeft gebracht. Soms wat meer dan verwacht en bij elke beslissing die wij namen er bij mij weer vraag tekens kwamen.

(Hey ik ben niet voor niets een weegschaal)

Maar uit eindelijk heb ik (de onverwachtse bruidzilla) vrede met al onze keuzes.

Om te beginnen de trouw locatie. Met een beperkt budget was de keuze niet groot. Maar toch had ik extreem veel moeite om te kiezen tussen twee. En na een week lang wikken en wegen hebben we samen maar besloten dan de Woeste hoeve de plaatst moest zijn. Door zijn romantische uiterlijk. En het feit dat er geen grind licht. Ja dat was het gene wat de doorslag gaf!

Ook het kiezen van een fotograaf was lastiger dan gedacht. De ene vroeg de hoofdprijs, de andere maakte alleen maar foto’s van ruggen.  Tot ik Ronald vond via Marktplaats. Een eerlijke prijs voor 2 goede fotograven. Na wat heen en weer gemaild leek onze bruiloft een beetje te klein voor 2 van die flits dingen. Dus Ronald zou alleen komen. We hadden hem daarom uitgenodigd bij me schoonouders om kennis te maken. Maar die avond kwam hij niet opdagen. Na een halve uur wachten heb ik maar even gebeld. Wat bleek, hij was het straal vergeten. Maar omdat hij om de hoek woonde kwam hij meteen en toen hij bij me schoonouders binnen liep was het ijs gebroken toen hij een bekende bleek te zijn van me schoonmoeder. Nu maar hopen dat hij onze trouwdag niet vergeet ;).

De jurk uit kiezen was ook niet even soepel gegaan. Na te veel websites te hebben bezocht viel ik voor een jurk van een plaatje. De verkoopster vertelde mij dat dit de enige was die ze had en dat weg, weg was. Dus ik als een speer met me schoonmoeder er heen om te passen. En eigenlijk bleek de jurk totaal niet te zijn wat ik had gedacht. Dus toen kwam ik al snel uit bij een andere zaak. Ook hier hals over kop een afspraak gemaakt en toen mijn moeder en schoonmoeder mee gesleept. Er zat niet echt meteen een jurk tussen die het moest worden. En na nog een jurk te hebben aangehad die ik op internet had gezien, die ook zo tegen viel had ik het gehad. Toen koos ze er nog snel 1 uit… de jurk..

 Hij pasten direct perfect, zat goed en voelde goed. Dat is hem dan ook eindelijk geworden. Dit was nog heilig vergeleken met de lingerie drama wat er op volgde.  De ene bh  was wit en de jurk ivoor. Dus niet goed. De volgende was een prachtig setje maar de bh sloot te hoog. Dus moest ik opzoek naar een halter bh in de kleur ivoor in mijn maat. En bijna onmogelijke opgaven op 1 site na. Maar daar was hij uit verkocht. Gelukkig waren ze na besteld en na 3 maanden wachten kwam dan uit eindelijk ook een passen de Bh bij de jurk!

Vervolgens kwam het pak van Dion. We waren in de stad en moesten wachten op de opticien dus zijn V&D maar in gelopen en liepen daar tegen een prachtig grijs pak aan. En zat echter een “maar” aan dat pak… het jasje was goed. “Maar” de broek was te klein. Maar hey het pak kosten 80 euro dus laten hangen konden we niet. En Dion kreeg een missie….Afvallen. En mij petje af want in enkele maanden tijd viel hij 14 kilo af. Gevolg….. het pak wat eerst te klein was, was nu te groot. Dus op naar de winkel. En zoals Dion is, was het meteen het eerste pak wat hij aan kreeg. Missie geslaagd met een omweg!

En dan nog een ondertrouw dat normaal in 1 dag is gepiept en wat bij ons een maand lang zorgen heeft gekost. Op 14 februari hadden wij gezorgd dat alle papieren bij elkaar waren. Die dag hebben we meteen ringen uit gekozen. Die natuurlijk weer meer kosten omdat ik kontje apart wou. En savonds voor het eten bij de pannenkoeken huis hebben we alles op de bus gedaan. Echter na 1 dag kregen we al bericht dat de papieren niet in orde waren.

Gevolg wat heen en weer gemaild me de gemeente den haag en brieven die zelfs naar Munster gestuurd moesten worden. Maar het kwam op zijn pootjes te recht na dat we een stomme stempel van de regering van Duitsland hadden ontvangen. En bij de gemeente Apeldoorn waar onder we gaan trouwen verliep het ook niet helemaal zoals verwacht. We mochten een ambtenaar kiezen! Wat een luxe. Maar uit eindelijk werd het pas onze derde keuze! Maar absoluut geen slechte. Ze is hartstikke aardig. En was duidelijk in wat we konden verwachten.

Toen kwam de trouw auto stress, geen auto voldeed aan de eisen of was gewoon veel te duur. Stress all over the place. En hadden we wel een auto op het oog, dan was hij al verhuurd. Tot we de muselcar vonden. Wij snel daar heen, en daar stond onze rood-witte bolide…  En we hadden geluk! De mensen die hem hadden gereserveerd op onze dag hadden afgezegd. Dus ook dat was gelukt. Dachten we... Tot we een week geleden een mailtje ontvingen dat onze auto een aanrijding had gehad. Pech is met de domme zullen we maar zeggen. Gelukkig hebben ze een alternatief en mogelijk is hij zelfs gerepareerd voor de dag zelf. Maar het lijkt wel alsof alles moeilijk moet gaan.

Ook heeft de kapster en make –up mij een hoop stress gekost. De ene was nog duurder dan de ander prijzen liepen op tot bijna   400 euro! Wat ik persoonlijk echt belachelijk vond. Gelukkig heeft onze bloemist me eindelijk naar de gene gestuurd waar ik ben geslaagd. En hij zit nog om de hoek ook nog.

Het lijkt er op dat alles wat we hebben gedaan een staart je hebt maar sommige dingen verliep ook vlekkeloos… althans tot nu toe. Zoals het taart proeven. Dit ging snel en we waren unaniem eens over de smaken.  Ook de kaarten ging vrij goed al was de printer erg geduldig met mij en zijn de cartriges nu leeg. En over de getuigen waren we ook snel uit.

Ook een succes verhaal zijn de bloemen. Natuurlijk ook hier wilde ik kontje apart. Geen witte orchideeën. Nee. Ik wilde rode. Overal werd verteld dat niet kon tot we bij de bloemist kwamen van me schoonzus en zwager. Hij liet mij weten dat niks onmogelijk was en mijn rode orchideeën absoluut gaan lukken. J

Nu is het echt aftellen. Alles is geregeld alles is uit gekozen en we zijn er klaar voor! Laat 11-08-11 maar komen!

OEPS...

We wonen nu al weer een jaar in Duitsland en zo langzaamaan begin ik onze Duits supermarkten te ontdekken. Wat al meteen opvalt is dat het Duitse brood niet te pruimen is (Op de kaiserbroodjes na).  Gevolg is dat ik zowel in Nederland als in Duitsland dingen haal.

Dit weekend was het koopzondag bij een van onze supermarkten in het dorp. 10% Korting op alles inclusief aanbiedingen. Daar moet je van profiteren! Ik had een lijstje gemaakt van wat ik wou hebben en ging op weg naar de supermarkt. Natuurlijk was er wat te doen in het dorp en ken ik nu alle zijstraatjes en alle doodlopende weggetjes in Isselburg. Aangekomen bij de supermarkt ontdekte ik dat ik me lijstje ook nog thuis had gelaten dus op de gok ging ik maar opzoek naar wat ik wou hebben.  

Wat me ook opviel was dat zo ongelofelijk veel diepvries dingen hebben.  1 kilo wokgroente uit de diepvries. Net geen 1,50! Maar wat moet je met 1 kilo groente als je geen diepvries nog hebt. Dus die aanbieding maar laten liggen. Wel wat andere dingen mee genomen om te proberen. Waaronder een Watermeloen. Op het boordje stond 1 euro! Zo 1 euro voor een meloen, das niet duur. Dus ik zocht een lekkere grote uit! Op naar de kassa en afgerekend, en snel in de auto gehopt omdat het snik heet was.

Terwijl ik het terrein afrij bedacht ik me dat ik beter om kon rijden naar huis zodat ik weer niet elke straat in Isselburg zou zien. Maar bij de provinciale weg was ik het spoor toch bijster. Links Rees, recht Anholt en Heelden dan? Anholt was dichter bij huis dus dat zal wel de beste optie zijn. Ik draai de weg op en toen viel me kwartje welke weg ik op draaide. Een weg die ik al maande elke dag rij van me werk naar huis. Ik reed dus pontificaal de verkeerde kant op. Bij de rotonde verderop maar weer gekeerd en op weg naar huis.

Terwijl ik op een bekende weg reed bedacht ik me dat 18 euro voor een tas boodschappen nog erg prijzig was. Maar wat was er dan zo duur? Ik had extra toetjes me, maar die waren 30 cent. Nee, dat was het niet. Dus al rijdend dook ik me tas in. Meteen een geïrriteerde Nederlander op de bumper die graag zo hard mogelijk wilt rijden want dat mag in Duitsland nu eenmaal. Terwijl de geïrriteerde man mij in haalde bestudeerde ik me lijst, 50 cent, 20 cent, 1 euro,3 euro….. 3 euro voor wat? Ik kon me niet voor de geest halen dat ik iets had op gehaald dat zo duur was. Wassermelone. Stik…. De meloen was niet 1 euro per stuk. Nee natuurlijk niet. Die dingen rekenen ze per kilo. En ik had natuurlijk de grootste uit gezocht…………..OEPS

Dacht ik even dat ik alle supermarkt geheimen kende. Dat was een dure les van meloen kopen in de Duitse supermarkt.

Domino effect?

Hoe kan het zo zijn dat als er 1 ding verkeerd gaat, meteen ook alles verkeerd gaat? Waarom lijkt het altijd alsof er een soort domino effect is. Er gaat was mis bij de bank en vervolgens krijgen we nog eens een rekening die we niet hadden verwacht. En afspraken duren langer waardoor we ook daar meer geld moeten bij leggen. En het gene wat we ophadden gebouwd is in 1 week weg.

Soms hoor je het wel eens, mensen die wat naars mee maken. Vervolgens zit hun ook meteen alles tegen. Het zelfde geld met het overlijden van mensen. Een oma overleed en vervolgens gaat de hond nog geen week later er achter aan gevolgd door een goede kennis. Er zit geen link tussen. Maar het blijft je wel altijd bij staan.

Het zou misschien te maken hebben met het feit dat je meer aandacht aan dat bepaalde onderwerp besteed. Maar dat verklaart niet dat het opeens zo dicht bij voelt. Misschien betrek je het meer op je zelf als je zo iets mee maakt?

Het blijft apart, eng, onrust makend. Maar er valt weinig tegen te doen.

Trouwstress all ofer the place.

Ik kijk op de kalender en tel de dagen tot aan 11 augustus. Nog 58 dagen.

Dat is even slikken, zo snel al. En dan slaat die paniek aanval weer toe. Ik moet nog van alles regelen.

Ik ben nog niet klaar….

Natuurlijk het meeste is al geregeld en alles komt op zijn pootjes terecht. Maar meer als dat ik had verwacht ben ik onbewust toch heel veel bezig met het trouwen. Ik weet dat ik echt een streskip kan zijn als het gaat om dingen regelen. Vooral als het zo belangrijk voor mij zelf is. Moet ik iets doen voor andere dan gaat dat altijd veel soepeler.

Nee, ik ben een persoonlijke streskip, Ik ben lijstjes aan het door lopen, agenda’s aan het checken en iedereen die komt aan het mailen of alles al geregeld is. Ik heb liever alles gister nog geregeld dan vandaag. En toch duren sommige dingen even voor dat het geregeld is. Op zich logisch, maar ik kan me dood ergeren aan mensen die niet opschieten. Die te langzaam reageren. Die begin ik dan maar te bellen of ze mijn email wel hebben gezien…..

Bruidzilla? Ik had me zelf niet verwacht zo lastig te zijn naar mensen. Op de dag zelf had ik nog altijd de moto: niks moet alles mag… Maar toch is het trouwvirus in mij geslagen. Zit ik mensen op te jutten. En nog het ergste droom ik over hoe rampzalig mijn trouwerij wel uit eindelijk niet zal zijn. Van fotograaf die spoorloos is tot aan bruidsjurk vergeten. Horror scenario’s passen de revue in de nacht. Tot ik van de week zelfs met tranen in me ogen waker werd.

Waarom kan ik, de gene die geen big deal wou maken van het trouwen, nu opeens niet mij rust meer vinden? Waarom voel ik me onrustig. Waarom…. Zelfs me vriend wordt zenuwachtig van mij.

Ik haal diep adem en sluit me op in de keuken met de laptop. Dan maar de stres van me afwerken. Dagen ben ik druk met foto’s te bewerken, chatten, en god mag weten wat al niet meer. Maar ook dat helpt me niet. Gevolg is dat ik nu gefrustreerde ben over het feit dat ik gestreste ben en dat dit onnodig is. Het is als olie op het vuur gooien. Is er dan niks wat een gefrustreerde-stress bruid kan helpen????

Waarom ik geen Blog kan schrijven.

Ik moet beginnen met schrijven. Het moet gewoon! Als ik het niet doe dan hoopt alles zich. Dus begin ik maar. Eigenlijk kan ik het helemaal niet een blog schrijven. Waarom kan ik eigenlijk geen blog schrijven.

Om te beginnen heb ik natuurlijk dyslexie. Een hele grote en ook hele lastige hindernis. Eentje die me eigenlijk mijn hele leven al heeft achtervolgd, en nog steeds trouwens. Het blijft altijd lastig mensen uitleggen wat dat precies inhoudt. Hoe vertel je iemand wat woordblindheid is? Als het voor mezelf soms nog een raadsel is. Woordblindheid… het woord zegt het al, het is meer als het niet kunnen plaatsen van d-tjes en t-jes. Het is het niet kunnen zien van je eigen schrijffouten , het verschil niet kunnen horen tussen bepaalde klanken. Het langzame en verkeerd lezen,en het verkeerd spellen. Het is alles meer dan dat je zou denken en toch het is niks meer dan woordblindheid.

Maar dit betekent niet dat ik niet zou kunnen schrijven, of dat ik niet zou kunnen lezen. Beter nog, ik hou zelfs van lezen en schrijven. En hoe meer ik het doe hoe beter het gaat. Het is misschien verborgen passie, of misschien juist het willen bewijzen dat zelfs iemand met woordblindheid wel degelijk instaat is om zijn of haar gevoelens en gedachten op papier te zetten.

Maar wat voor schrijver ben je nou, als je niet eens weet hoe je bepaalde woorden moet spellen. Of als je verhaal stikt van de spelfouten. Welke lezer zou geboeid kunnen zijn door een verhaal vol met spelfouten. Haakt men dan niet af? Hoe belangrijk zijn dan de spellingsregels werkelijk? En wat is dan belangrijker? Een schrijver die foutloos schrijft, of een schrijver die boeiend schrijft? Gaat het uiteindelijk niet om wat hij of zij te melden heeft?

En dan hebben we nog het tweede probleem. Het zelfvertrouwen. In mijn ogen is alles wat ik schrijf, of maak, niet goed genoeg. Het voldoet niet… er zijn altijd mensen die het beter kunnen. En dan kom ik aan met mijn verhaaltje. Denk ik werkelijk dat ik iets boeiends te melden heb. Ik weet dat ik bang ben. Mensen hun oordeel is hard. En ik ben bang om beoordeeld te worden. Ik wil niet graag in een hokje worden geplaatst, bestempeld worden, een label krijgen…

Maar waar zit het verschil tussen beoordeeld of veroordeeld worden? Waar zit die fijne lijn. En is kritiek niet iets om van te leren? Is het niet een les, om het volgende keer nog beter te kunnen doen? En hoe letterlijk moet je kritiek nemen? Gaat het niet om wat de schrijver wilde vertellen? Zijn of haar mening, zijn of haar verhaal. En kan kritiek dan wel oprecht zijn? Hoe kun je iemand beoordelen of veroordelen als je deze persoon niet eens kent. Is kritiek dan niet een onderbouwde mening van een lezer die het verhaal uit zijn oogpunt bekijkt?
Te veel vragen, te veel open ruimtes.

Genoeg redenen voor mij om eigenlijk geen blog te schrijven. Vervolgens lees ik mijn eigen tekst door die ik heb geschreven zoals het in me opkwam

En sta ik te kijken… Ik heb toch weer een blog geschreven…

Wat kunnen zulke simpele dingen je soms zo gelukkig maken.

Het was een lange en drukke dag geweest op het werk. En ik ben blij dat ik eindelijk even rust heb.
De warmte van het water komt me tegemoet als ik onder de douche stap. Het water klettert op de bak om he heen en een golf van rust komt over me heen. Ik sta een poos gewoon te genieten van de rust in de badkamer. En het ritmische tikken van het water op de grond.

Tot ik in de verte het rommelend geluid hoor. En met elke minuut word dit geluid harder. Tot de badkamer duur open gaat en de stofzuiger stang on het hoekje komt zetten. Daar achter aan gevolgd door mijn vriend die wat tegen de badkamer deur loopt te mompelen omdat deze niet open blijft staan. Van af mijn hoekje kijk ik toe hoe hij staat te prutsen. Eenmaal voor bij de deur begint hij te neuriën en te zingen terwijl hij de stofzuiger naar alle hoeken van de badkamer probeert te loodsen. Ik begin te grinniken. Het doet me goed hem zo bezig te zien en hem zo te horen zingen. (Al klinkt het natuurlijk voor geen meter)

Ik teken een big smiley op de beslagen douche deur en me vriend kijkt om. “Moet ik eens doen” moppert hij. Ik begin te lachen. En hij schud afkeurend zijn hoofd en gaat weer al neuriënd en zingend verder. Tot hij alle hoekjes heeft gehad en vervolgens verdwijnt hij weer. En ben ik weer alleen met het tikkend geluid van het water.

Wat kunnen zulke simpele dingen je soms zo gelukkig maken.

Mind mapping kan houvast geven voor dyslexie in digitale tijdper

Als persoon met dyslexie is het tegenwoordig lastig om informatie bij te houden. Via internet, Email maar ook mondeling komen er grote hoeveelheden informatie binnen. En om dit alles te kunnen onthouden en op te slaan, kan dat al snel te veel worden.


Altijd heb ik al veel hulpmiddelen aangereikt gekregen. Echter was de ene nog ingewikkelder of duurder dan de ander. Als leerling heb ik hier al veel tijd aan besteed om te kijken hoe ik welk hulpmiddel het beste kon gebruiken. Vele hielpen totaal niet en maakten het me alleen maar lastiger, als voorbeeld alle ezelsbruggetjes die men mij probeerde te leren. Deze waren voor mij soms nog ingewikkelder dan de regel waar op ze moesten worden toegepast. (Dit wil niet zeggen dat andere mensen met dyslexie er geen baat bij hadden.) Andere opties kosten gewoonweg teveel geld, zoals spraakherkenningprogramma’s. Hierbij leek ik baat te hebben, maar de aanschafprijs van één licentie was over de duizend euro.


Vorige week kregen mijn collega’s en ik een uitnodiging van een IT projectmanager voor een cursus mindmapping. Dit zou een gevisualiseerde manier zijn om informatie te verwerken en aantekeningen te maken. Klonk goed, dit zou mij misschien kunnen helpen om de grote hoeveelheid informatie die elke dag binnen komt te kunnen verwerken.


De cursus werd gegeven door Frank Ruesink, projectmanager bij IT. Ik was erg verbaasd van zijn presentatie. Eerst vertelde hij hoe de hersens van een gemiddelde persoon werken. Vervolgens legde hij uit dat onze creativiteit ook moet worden aangesproken om een evenwichtige samenhang te krijgen. Hij gaf ons een demonstratie van hoe een dergelijke mindmap er uit zou zien. (Voordat ik zijn hele verhaal ga overschrijven kan je voor meer informatie kijken op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Mindmap Voor andere vragen kan je contact opnemen met Frank)


Wat mij verbaasde is dat ik in zijn voorbeeld van een mindmap een handvat aangereikt zag worden voor mensen zoals ik die dyslexie hebben. Omdat mensen met dyslexie moeite hebben om grote informatiestromen te overzien en het snel verwerken van tekst erg lastig is, leek dit een uitkomst. Door de schematische weergave van informatie met verschillende kleuren en ondersteunende pictogrammen zag ik een nieuwe wereld open gaan.


Eenmaal terug van de cursus ben ik meteen aan de slag gegaan en heb ik de twee A4-tjes van mijn PDP omgezet in een mindmapschema. En het lijkt echt te werken. Wat voor mij eerst twee hele lastige A4-tjes leken kwamen nu tot leven in gezellige kleuren en duidelijke korte omschrijvingen. Opeens was mijn PDP iets wat ik echt voor de geest kon halen. Ik kon duidelijk zien wat nu belangrijke informatie was en wat minder. Wat had meer prioriteit en wat de taken zijn die ik moest gaan uitvoeren.


Omdat deze presentatie van Frank over mindmapping op mij een zodanige impact hebben gehad, wilde ik dit graag delen, wat natuurlijk vrij lastig is. Want behalve mondeling, hoe deel ik nu goed mijn informatie? Hoe anders dan het toe doen door middel van een mindmap……

Carretje gaat bloggen

Ik schrijf al graag. Tot nu toe veel op hyves. Maar waarom niet meer openbaar?
Vandaar dat ik hier maar eens me eerste blog ga plaatsen.

Voor zij die mij niet kennen, Ik ben een verwoede Photoshoper die laatst Lightroom heeft ontdekt van Adobe.
Daar naast schrijf ik graag, ondanks dat ik dyslectisch heb. Hele verhalen kan in schrijven. Natuurlijk zitten er dan wel spel fouten in, maar dat weerhoud mij er niet van om door te gaan.

Ik zal een paar oude verhalen op zoeken en nogmaals plaatsen.



Zwaai Carretje