Mijn man liet mij altijd weten nooit iemand te zijn die behoefte had aan schrijven. Op school wist hij nooit wat hij moest opschrijven als de leraar vroeg om aantekeningen te maken. Hij zij. "Ik heb het altijd al in me hoofd zitten, Dus waarom zou ik het dan ook nog opschrijven?"
Het zelfde geld voor de lijstjes hoe alles moet gaan. Wat wanneer en hoe. Zoals al aangegeven in het forum, leid dit tot enige mis communicatie tussen ons. Want ik ken zijn lijstjes natuurlijk niet allemaal. Ook met de behandeling was niet dit altijd praktisch. Hij hielt het meestal 2  weken vol met dingen op te schrijven en te noteren wat hij deed. Maar daarna stopte hij weer. Hij vergat het en zag geen toegevoegde waarde, het zit immers in zijn hoofd en hij wist niet wat hij moest opschrijven.

Zo nu en dan kun je er toch niet aan ontkomen om dingen te noteren. Om een persoon of bedrijf een email te sturen of de gasmeter stand door te geven. En dan komt de perfectionist in hem boven drijven. Want elk formulier moet precies en net worden ingevuld. Een foutje maken is niet toegestaan. Dan moet het formulier maar opnieuw worden afgedrukt. Hij kan heel geconsenteerd de gegevens invullen, alsof zijn leven er van afhangt. En als men er bij zet dat een handtekening binnen de lijnen moet blijven dan zal deze ook echt geen millimeter er buiten komen. Een energie rovend klusje.

Nu kun je niet veel fout doen aan een gasmeter stand door geven. Maar als het formulieren zijn van bv. de belastingdienst, dan is hij oprecht echt bang dat hij misschien wel een fout maakt. Zelfs bij het beantwoorden van vragen over emoties, en over gevoelens is hij bang het "verkeerde" antwoord te geven. Zodat de uitslag van de test niet zou kloppen. Zo vraagt hij zich bij elke vraag af of hij dus wel het correcte invult. En hij loopt dan ook alle antwoorden na.

In een open communicatie zoals bijvoorbeeld een email word het nog erger. (Hier speelt dan misschien ook een deel de Autisme mee, omdat hij ook gewoon niet weet wat hij moet communiceren aan de persoon in kwestie.) En dan krijg je een situatie waar iemand met dyslexie iemand met OCPS gaat helpen een email te sturen. Je snapt hem vast al. Meestal draait dat uit op een grote discussie of zelfs ruzie. Ik ben geneigd gewoon te schrijven wat ik wil zeggen. Maar mijn man probeert dit dan vervolgens in een hoge beleefdheidsvorm te gieten of anders te verworden zodat deze correct en netjes over komt. Het is niet dat ik onbeleefd wil overkomen. Maar ik lig niet meer zo wakker van of ik nu Beste of Geachte type. En of mijn zinsopbouw volledig aan de spellingseisen voldoe. Gezien dat voor mijn een opgave die gewoon onmogelijk is. Ik vind het belangrijker dat mensen mij begrijpen en of ze respect willen op brengen voor mijn spelfouten is aan hun de keuze Wat voor mijn man niet voldoende is. Dus meestal vertel ik wat bij moet schrijven en vervolgens maakt hij er een email van die aan zijn wensen voldoet. Maar waar een email met 3 regels dus een halve uur duurt om hem op te stellen.
Ik vraag hem daarom ook vaak waarom hij dit doet. En hij kan er eigenlijk geen antwoord op geven. Behalve het feit dat hij heel erg gespannen word op het moment dat hij gegevens moet invullen. En hij het dus ook liever uit de weg gaat, of afschuift naar mij.