Zoals belooft ga ik hebben over de OCPS trekjes van mijn partner. We beginnen met de stofzuiger. Mijn man heeft een periode gehad waar bij hij stofzuigen tot een ware kunst had verheven.
We gaan even terug in de tijd. Toen mijn partner nog werkte, stofzuigde ik elke dag. Dit deed ik niet omdat ik het nuttig of nodig vond, bedoel we werkte alle bij 40 uur en hebben geen huisdieren. Dit was omdat dit nodig was volgens mijn partner, Je hoort elke dag stof te zuigen anders komt er een laag stof op de spullen en gaan ze stuk. Je voelde hem al aankomen. Ik zag het niet meer zitten om dag in dag uit daarmee bezig te zijn, met het Idee iets volstrekt nutteloos te doen. Dus in die tijd stopte mijn man ook met werken en nam hij het stokje van me over. En in die periode werd de stofzuiger zijn beste vriend.
Mijn man kon echt uren stofzuigen. Elke centimeter werd gedaan. Geen hoekje en gaatje werd over geslagen. En bij twijfel werd het nog even opnieuw gedaan. En elke dag dat ik thuis kwam was hij nog bezig met stofzuigen. En natuurlijk kun je nog niet gaan lopen waar hij al is geweest. Nee, dan moet je eerst gedoucht zijn, schone kleding aan hebben en je sloven (Binnen dragen we natuurlijk geen schoenen, die komen niet veder dan de mat) ook schoon gezogen zijn aan de onderkant. Op een bepaald moment was het zo ver dat ik niet meer op een bepaalde tegel mocht gaan staan omdat hij deze al had gestofzuigd. En oway als je er op op kwam, dan moest die natuurlijk opnieuw.
Ok, ik werd gillend gek van zelf te stofzuigen terwijl er in mijn beleving niks is om schoon te maken. Maar iemand uren en dagen op 1 vierkante meter te zien stofzuigen is nog veel erger. Ik kreeg gewoonweg de neiging om de steker van de stofzuiger af te knippen. Zo vaak gebeurde het dat hij weer iets had gevonden en dat (ookal is het 3 uur snachts) onze beste vriend de stofzuiger te voorschijn kwam. En ik kreeg het gevoel dat ik langzaam werd vervangen door de stofzuiger. Gemiddeld gezien leek hij meer tijd te bestede met de stofzuiger dan met mij.
Tijd voor wat verandering dus. Na wat oefenen hebben we het nu voor elkaar dat ik ongeveer om de dag stofzuig. (Of er moeten hele gekke dingen zijn gebeurt.) Maar zo weten we allebei waar we aan toe zijn. Wat fijn is voor het stukje autisme in me man. En fijn voor mij is dat ik gewoon weet dat ik niet altijd thuis kom terwijl hij nog 2 uur bezig is met de vriend de stofzuiger. Dit ging niet van de ene op de andere dag. Het begon door mij weer te laten stofzuigen. (Zodat de stofzuiger ook wat rust weer kreeg) want ik stofzuig maar een halve uurtje. En dat dan steeds een dagje minder te doen. Tuurlijk zou ik ook één keer in de week meer dan genoeg vinden. En als het aan me man ligt word er weer elke dag gestofzuigd. Maar dit is de gulle midden weg die we samen hebben gevonden. En waar we allebei mee kunnen leven.
Toch blijft het soms lastig hoor als hij weer vraagt of ik even wil stofzuigen. Meestal is het zo dat ik dan direct verklaar dat ik de dag er na niet zal stofzuigen. Dan is het aan hem de keuze. En als hij het echt nodig vind dan gaat hij het zelf maar weer doen.
(Huishoudelijke tip, onze Miele stofzuiger was echt geweldig! Hij heeft het 6 jaar vol gehouden met mijn man. En das ontzettend lang als je na gaat hoeveel wij hem gebruikte. Dus tip voor de mensen met deze kwaal koop een Miele)
Lees en praat mee...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten