Leven met OCPD

Leven met OCPD

Naar aanleiding van een reactie van iemand heb ik nog een stuk geschreven over hoe het gaat leven met OCPD. Helaas in het Engels. Ik had geen zin in het te vertalen.

Treu, Fave. And I agree complete with you. That obedience isn’t a good thing between a adult couple. But someone with OCPD is known to let other people feel it is their fault and they are doing it wrong. And in the years there building up rules to let them feel in control and save. For the partner is it almost inpossible to cross it. Ore it will resolve in chaos and stress. And while they know it is wrong to obey, it is just easer.

The first step for a partner for someone with OCPD is to be firm. And to know it isn’t there fault. After my boyfriends is diagnose of OCD, (The wrong diagnose but that doesn’t make a difference in this case) I spoke with the therapist in a view sessions alone. We talked about the rules my boyfriend came up with. And how I dealt with them personally. I told him I felt really insecure and was always walking on eggshells. And I didn’t really know what to do.

This is what we came up with: Off course I cannot turn over the switch in one day. It would resolve in a disaster. But at that time I needed to do things I just wanted to do because I was feeling so miserable. But I wasn’t strong enough yet to confront him and keep up the fight. So I first needed to find myself back. So he told me, just do your thing I wanted while he is not looking. Oke, at first I felt REALLY bad about that. But while we went further, and he is diagnosed changed to OCPD and Autism. I learned to live with telling him that (for example) I clean something. But instead of really doing it I went and eaten a cookie. He never really noticed it. So that also helped me with believing I was doing this for the best interest for myself. The last year I am feeling stronger and I’m saying no to something’s he asks me to do. But again change take time. And I don’t have to this too much anymore but if needed I will do it again. Just to protect myself from falling in to that hole again.

Also I needed something to not get in a argue about stuff. Like: how unfair and wrong it was that the dog of the neighbors was walking in your garden. Off course he was right about is but he was making too much fuzz about it. But saying that to him would be like bagging your head against a wall. It wasn’t really effective and the moment of his distress. So they told me to walk away. And so I do. We he is making too much fuzz about something he thinks is wrong I will walk out of him (If possible). I will shut the doors in between so I cannot hear him anymore and I will count…. Not till 10, No I will count until my head is beginning to calm down and I’m starting to think of other stuff than my boyfriends fuzz. It sometimes takes more than a few minutes but it works for me. Later if we are bought calm I will come back on the issue.

So, coming back on the obedience. Maybe I it sounds like I will jump to my feet if he asks me to do stuff but that is not true. We have almost delay an argue about thing I do that are doesn’t fits in his ideas of what is good and what not. And he is not getting his way all the time. But I need to make sure that I can keep up with it. I need to keep my own mindset also healthy. And it is finding that fine line in between so we can live together with fun and love. And we are getting there but it will take some time. It is already improved!

Here are some big changes that he has accomplished in the last halve year:
- Showering is brought down from 45 minutes to 15.
- Hand washing is reduced from 30 times to 10 times a day.
- We have invaded some family over for the first time in like 5 years! (Children are still a problem but after the holyday we are going to work on that).
- I now can hang the wash outside when the sunshine’s.
- And a lot of little thing. Like eating a cookie where and when I please. (Still in progress but moving forward!)

I also work on talking with him. Letting him now it is oke to be scared. And he doesn’t have to be so perfect. That I will not leave him if he does make mistakes or if something breaks. I also learned not to ask like “what can I do better for you.” Because his answer will never be. “Nothing, you’re already done enough.” But then again that is OCPD. And just knowing why he does say some things (ore not) explains a lot. And makes it (for me) easier to live with.

Voor meer informatie kijk op www.ocps.nlwww.ocps.nl

Leven met een Tightrope Walker.

Mensen vragen mij wel eens wat het precies is wat mijn aanstaande heeft. En eigenlijk is het lastig uit te leggen dus ik ga maar een poging wagen een blog.

Mijn vriend heeft OCPD, Of ook wel Obsessive–compulsive personality disorder.  Dat is een naam waar ik ook niets mee kon. Tot ik dit artikel had gelezen.

http://www.lendingtheway.com/tightrope/OCPD3.pdf

Ik zal zo proberen uit te leggen dat het tenminste ook voor anderen begrijp baar word.

Wat betekent OCPD?

Iemand met OCPD wordt ook wel een koorddanser genoemd of een perfectionist. Wat houd dit dat in? Nou alles moet precies zo gaan zoals zij dat willen. Als daar vanaf word geweken, dan is dat een fout en dat is niet toe gestaan. Vandaar de benaming: Koorddanser. Ze volgen een strakke lijn waar niet van afgeweken mag worden. De benaming perfectionist is letterlijk van toepassing, alles moet perfect en rituelen worden herhaald tot dat deze zijn geperfectioneerd en men geen fout meer kan maken.

Zo gaat het ook bij ons. Mijn vriend legt regels op. Enkele voorbeelden:

1. -         Altijd het aanrechtblad schoonmaken na het maken van brood. Er mogen geen kruimels meer    liggen. *Het liefst ook even stofzuigen, want er valt altijd wat op de grond.
2. -          De douche met de een wisser en daarna met een handdoek helemaal droog maken.
3. -          Elke dag alles stofzuigen.
4. -          Niet met de schoenen voorbij de mat komen, Per ongeluk naast de mat gestaan? Dan moet dat worden schoongemaakt.

Als ik me er niet aanhoud dan krijg ik dit ook wel te horen en word er van mij geëist dat het als nog word gedaan. Of volgende keer beter wordt gedaan. In discussie gaan heeft geen nut want in zijn ogen zijn dit logische regels. 

Binnenkort volgt er meer
Voor meer informatie kijk op www.ocps.nl

En toen was het nog maar 1 maand….

Nog 1 maand en dan is het zo ver. God wat is dit jaar snel gegaan.

Natuurlijk met voor en tegen spoed. Ik kan me nog goed herinneren hoe we samen bij het pannenkoeken huis besloten dat we toch wel konden gaan trouwen.  Dion had mij poosje er voor nog gezegd dat hij het zo jammer vond dat we 11-08-11 niet konden trouwen. En ja hoor bij mij gingen allemaal belletjes rinkelen. En ben ik aan het rekenen gegaan. Makkelijk zou het niet worden en groot ook niet. Maar het was te doen… En in Rheden bij het eten van een pannenkoek besloten we op om het toch te gaan doen.

Een jaar wat voor bij sprinten en me soms wat extra zorgen heeft gebracht. Soms wat meer dan verwacht en bij elke beslissing die wij namen er bij mij weer vraag tekens kwamen.

(Hey ik ben niet voor niets een weegschaal)

Maar uit eindelijk heb ik (de onverwachtse bruidzilla) vrede met al onze keuzes.

Om te beginnen de trouw locatie. Met een beperkt budget was de keuze niet groot. Maar toch had ik extreem veel moeite om te kiezen tussen twee. En na een week lang wikken en wegen hebben we samen maar besloten dan de Woeste hoeve de plaatst moest zijn. Door zijn romantische uiterlijk. En het feit dat er geen grind licht. Ja dat was het gene wat de doorslag gaf!

Ook het kiezen van een fotograaf was lastiger dan gedacht. De ene vroeg de hoofdprijs, de andere maakte alleen maar foto’s van ruggen.  Tot ik Ronald vond via Marktplaats. Een eerlijke prijs voor 2 goede fotograven. Na wat heen en weer gemaild leek onze bruiloft een beetje te klein voor 2 van die flits dingen. Dus Ronald zou alleen komen. We hadden hem daarom uitgenodigd bij me schoonouders om kennis te maken. Maar die avond kwam hij niet opdagen. Na een halve uur wachten heb ik maar even gebeld. Wat bleek, hij was het straal vergeten. Maar omdat hij om de hoek woonde kwam hij meteen en toen hij bij me schoonouders binnen liep was het ijs gebroken toen hij een bekende bleek te zijn van me schoonmoeder. Nu maar hopen dat hij onze trouwdag niet vergeet ;).

De jurk uit kiezen was ook niet even soepel gegaan. Na te veel websites te hebben bezocht viel ik voor een jurk van een plaatje. De verkoopster vertelde mij dat dit de enige was die ze had en dat weg, weg was. Dus ik als een speer met me schoonmoeder er heen om te passen. En eigenlijk bleek de jurk totaal niet te zijn wat ik had gedacht. Dus toen kwam ik al snel uit bij een andere zaak. Ook hier hals over kop een afspraak gemaakt en toen mijn moeder en schoonmoeder mee gesleept. Er zat niet echt meteen een jurk tussen die het moest worden. En na nog een jurk te hebben aangehad die ik op internet had gezien, die ook zo tegen viel had ik het gehad. Toen koos ze er nog snel 1 uit… de jurk..

 Hij pasten direct perfect, zat goed en voelde goed. Dat is hem dan ook eindelijk geworden. Dit was nog heilig vergeleken met de lingerie drama wat er op volgde.  De ene bh  was wit en de jurk ivoor. Dus niet goed. De volgende was een prachtig setje maar de bh sloot te hoog. Dus moest ik opzoek naar een halter bh in de kleur ivoor in mijn maat. En bijna onmogelijke opgaven op 1 site na. Maar daar was hij uit verkocht. Gelukkig waren ze na besteld en na 3 maanden wachten kwam dan uit eindelijk ook een passen de Bh bij de jurk!

Vervolgens kwam het pak van Dion. We waren in de stad en moesten wachten op de opticien dus zijn V&D maar in gelopen en liepen daar tegen een prachtig grijs pak aan. En zat echter een “maar” aan dat pak… het jasje was goed. “Maar” de broek was te klein. Maar hey het pak kosten 80 euro dus laten hangen konden we niet. En Dion kreeg een missie….Afvallen. En mij petje af want in enkele maanden tijd viel hij 14 kilo af. Gevolg….. het pak wat eerst te klein was, was nu te groot. Dus op naar de winkel. En zoals Dion is, was het meteen het eerste pak wat hij aan kreeg. Missie geslaagd met een omweg!

En dan nog een ondertrouw dat normaal in 1 dag is gepiept en wat bij ons een maand lang zorgen heeft gekost. Op 14 februari hadden wij gezorgd dat alle papieren bij elkaar waren. Die dag hebben we meteen ringen uit gekozen. Die natuurlijk weer meer kosten omdat ik kontje apart wou. En savonds voor het eten bij de pannenkoeken huis hebben we alles op de bus gedaan. Echter na 1 dag kregen we al bericht dat de papieren niet in orde waren.

Gevolg wat heen en weer gemaild me de gemeente den haag en brieven die zelfs naar Munster gestuurd moesten worden. Maar het kwam op zijn pootjes te recht na dat we een stomme stempel van de regering van Duitsland hadden ontvangen. En bij de gemeente Apeldoorn waar onder we gaan trouwen verliep het ook niet helemaal zoals verwacht. We mochten een ambtenaar kiezen! Wat een luxe. Maar uit eindelijk werd het pas onze derde keuze! Maar absoluut geen slechte. Ze is hartstikke aardig. En was duidelijk in wat we konden verwachten.

Toen kwam de trouw auto stress, geen auto voldeed aan de eisen of was gewoon veel te duur. Stress all over the place. En hadden we wel een auto op het oog, dan was hij al verhuurd. Tot we de muselcar vonden. Wij snel daar heen, en daar stond onze rood-witte bolide…  En we hadden geluk! De mensen die hem hadden gereserveerd op onze dag hadden afgezegd. Dus ook dat was gelukt. Dachten we... Tot we een week geleden een mailtje ontvingen dat onze auto een aanrijding had gehad. Pech is met de domme zullen we maar zeggen. Gelukkig hebben ze een alternatief en mogelijk is hij zelfs gerepareerd voor de dag zelf. Maar het lijkt wel alsof alles moeilijk moet gaan.

Ook heeft de kapster en make –up mij een hoop stress gekost. De ene was nog duurder dan de ander prijzen liepen op tot bijna   400 euro! Wat ik persoonlijk echt belachelijk vond. Gelukkig heeft onze bloemist me eindelijk naar de gene gestuurd waar ik ben geslaagd. En hij zit nog om de hoek ook nog.

Het lijkt er op dat alles wat we hebben gedaan een staart je hebt maar sommige dingen verliep ook vlekkeloos… althans tot nu toe. Zoals het taart proeven. Dit ging snel en we waren unaniem eens over de smaken.  Ook de kaarten ging vrij goed al was de printer erg geduldig met mij en zijn de cartriges nu leeg. En over de getuigen waren we ook snel uit.

Ook een succes verhaal zijn de bloemen. Natuurlijk ook hier wilde ik kontje apart. Geen witte orchideeën. Nee. Ik wilde rode. Overal werd verteld dat niet kon tot we bij de bloemist kwamen van me schoonzus en zwager. Hij liet mij weten dat niks onmogelijk was en mijn rode orchideeën absoluut gaan lukken. J

Nu is het echt aftellen. Alles is geregeld alles is uit gekozen en we zijn er klaar voor! Laat 11-08-11 maar komen!