Dat is even slikken, zo snel al. En dan slaat die paniek aanval weer toe. Ik moet nog van alles regelen.
Ik ben nog niet klaar….
Natuurlijk het meeste is al geregeld en alles komt op zijn pootjes terecht. Maar meer als dat ik had verwacht ben ik onbewust toch heel veel bezig met het trouwen. Ik weet dat ik echt een streskip kan zijn als het gaat om dingen regelen. Vooral als het zo belangrijk voor mij zelf is. Moet ik iets doen voor andere dan gaat dat altijd veel soepeler.
Nee, ik ben een persoonlijke streskip, Ik ben lijstjes aan het door lopen, agenda’s aan het checken en iedereen die komt aan het mailen of alles al geregeld is. Ik heb liever alles gister nog geregeld dan vandaag. En toch duren sommige dingen even voor dat het geregeld is. Op zich logisch, maar ik kan me dood ergeren aan mensen die niet opschieten. Die te langzaam reageren. Die begin ik dan maar te bellen of ze mijn email wel hebben gezien…..
Bruidzilla? Ik had me zelf niet verwacht zo lastig te zijn naar mensen. Op de dag zelf had ik nog altijd de moto: niks moet alles mag… Maar toch is het trouwvirus in mij geslagen. Zit ik mensen op te jutten. En nog het ergste droom ik over hoe rampzalig mijn trouwerij wel uit eindelijk niet zal zijn. Van fotograaf die spoorloos is tot aan bruidsjurk vergeten. Horror scenario’s passen de revue in de nacht. Tot ik van de week zelfs met tranen in me ogen waker werd.
Waarom kan ik, de gene die geen big deal wou maken van het trouwen, nu opeens niet mij rust meer vinden? Waarom voel ik me onrustig. Waarom…. Zelfs me vriend wordt zenuwachtig van mij.
Ik haal diep adem en sluit me op in de keuken met de laptop. Dan maar de stres van me afwerken. Dagen ben ik druk met foto’s te bewerken, chatten, en god mag weten wat al niet meer. Maar ook dat helpt me niet. Gevolg is dat ik nu gefrustreerde ben over het feit dat ik gestreste ben en dat dit onnodig is. Het is als olie op het vuur gooien. Is er dan niks wat een gefrustreerde-stress bruid kan helpen????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten