Nog 1 maand en dan is het zo ver. God wat is dit jaar snel gegaan.
Natuurlijk met voor en tegen spoed. Ik kan me nog goed herinneren hoe we samen bij het pannenkoeken huis besloten dat we toch wel konden gaan trouwen. Dion had mij poosje er voor nog gezegd dat hij het zo jammer vond dat we 11-08-11 niet konden trouwen. En ja hoor bij mij gingen allemaal belletjes rinkelen. En ben ik aan het rekenen gegaan. Makkelijk zou het niet worden en groot ook niet. Maar het was te doen… En in Rheden bij het eten van een pannenkoek besloten we op om het toch te gaan doen.
Een jaar wat voor bij sprinten en me soms wat extra zorgen heeft gebracht. Soms wat meer dan verwacht en bij elke beslissing die wij namen er bij mij weer vraag tekens kwamen.
(Hey ik ben niet voor niets een weegschaal)
Maar uit eindelijk heb ik (de onverwachtse bruidzilla) vrede met al onze keuzes.
Om te beginnen de trouw locatie. Met een beperkt budget was de keuze niet groot. Maar toch had ik extreem veel moeite om te kiezen tussen twee. En na een week lang wikken en wegen hebben we samen maar besloten dan de Woeste hoeve de plaatst moest zijn. Door zijn romantische uiterlijk. En het feit dat er geen grind licht. Ja dat was het gene wat de doorslag gaf!
Ook het kiezen van een fotograaf was lastiger dan gedacht. De ene vroeg de hoofdprijs, de andere maakte alleen maar foto’s van ruggen. Tot ik Ronald vond via Marktplaats. Een eerlijke prijs voor 2 goede fotograven. Na wat heen en weer gemaild leek onze bruiloft een beetje te klein voor 2 van die flits dingen. Dus Ronald zou alleen komen. We hadden hem daarom uitgenodigd bij me schoonouders om kennis te maken. Maar die avond kwam hij niet opdagen. Na een halve uur wachten heb ik maar even gebeld. Wat bleek, hij was het straal vergeten. Maar omdat hij om de hoek woonde kwam hij meteen en toen hij bij me schoonouders binnen liep was het ijs gebroken toen hij een bekende bleek te zijn van me schoonmoeder. Nu maar hopen dat hij onze trouwdag niet vergeet ;).
De jurk uit kiezen was ook niet even soepel gegaan. Na te veel websites te hebben bezocht viel ik voor een jurk van een plaatje. De verkoopster vertelde mij dat dit de enige was die ze had en dat weg, weg was. Dus ik als een speer met me schoonmoeder er heen om te passen. En eigenlijk bleek de jurk totaal niet te zijn wat ik had gedacht. Dus toen kwam ik al snel uit bij een andere zaak. Ook hier hals over kop een afspraak gemaakt en toen mijn moeder en schoonmoeder mee gesleept. Er zat niet echt meteen een jurk tussen die het moest worden. En na nog een jurk te hebben aangehad die ik op internet had gezien, die ook zo tegen viel had ik het gehad. Toen koos ze er nog snel 1 uit… de jurk..
Hij pasten direct perfect, zat goed en voelde goed. Dat is hem dan ook eindelijk geworden. Dit was nog heilig vergeleken met de lingerie drama wat er op volgde. De ene bh was wit en de jurk ivoor. Dus niet goed. De volgende was een prachtig setje maar de bh sloot te hoog. Dus moest ik opzoek naar een halter bh in de kleur ivoor in mijn maat. En bijna onmogelijke opgaven op 1 site na. Maar daar was hij uit verkocht. Gelukkig waren ze na besteld en na 3 maanden wachten kwam dan uit eindelijk ook een passen de Bh bij de jurk!
Vervolgens kwam het pak van Dion. We waren in de stad en moesten wachten op de opticien dus zijn V&D maar in gelopen en liepen daar tegen een prachtig grijs pak aan. En zat echter een “maar” aan dat pak… het jasje was goed. “Maar” de broek was te klein. Maar hey het pak kosten 80 euro dus laten hangen konden we niet. En Dion kreeg een missie….Afvallen. En mij petje af want in enkele maanden tijd viel hij 14 kilo af. Gevolg….. het pak wat eerst te klein was, was nu te groot. Dus op naar de winkel. En zoals Dion is, was het meteen het eerste pak wat hij aan kreeg. Missie geslaagd met een omweg!
En dan nog een ondertrouw dat normaal in 1 dag is gepiept en wat bij ons een maand lang zorgen heeft gekost. Op 14 februari hadden wij gezorgd dat alle papieren bij elkaar waren. Die dag hebben we meteen ringen uit gekozen. Die natuurlijk weer meer kosten omdat ik kontje apart wou. En savonds voor het eten bij de pannenkoeken huis hebben we alles op de bus gedaan. Echter na 1 dag kregen we al bericht dat de papieren niet in orde waren.
Gevolg wat heen en weer gemaild me de gemeente den haag en brieven die zelfs naar Munster gestuurd moesten worden. Maar het kwam op zijn pootjes te recht na dat we een stomme stempel van de regering van Duitsland hadden ontvangen. En bij de gemeente Apeldoorn waar onder we gaan trouwen verliep het ook niet helemaal zoals verwacht. We mochten een ambtenaar kiezen! Wat een luxe. Maar uit eindelijk werd het pas onze derde keuze! Maar absoluut geen slechte. Ze is hartstikke aardig. En was duidelijk in wat we konden verwachten.
Toen kwam de trouw auto stress, geen auto voldeed aan de eisen of was gewoon veel te duur. Stress all over the place. En hadden we wel een auto op het oog, dan was hij al verhuurd. Tot we de muselcar vonden. Wij snel daar heen, en daar stond onze rood-witte bolide… En we hadden geluk! De mensen die hem hadden gereserveerd op onze dag hadden afgezegd. Dus ook dat was gelukt. Dachten we... Tot we een week geleden een mailtje ontvingen dat onze auto een aanrijding had gehad. Pech is met de domme zullen we maar zeggen. Gelukkig hebben ze een alternatief en mogelijk is hij zelfs gerepareerd voor de dag zelf. Maar het lijkt wel alsof alles moeilijk moet gaan.
Ook heeft de kapster en make –up mij een hoop stress gekost. De ene was nog duurder dan de ander prijzen liepen op tot bijna 400 euro! Wat ik persoonlijk echt belachelijk vond. Gelukkig heeft onze bloemist me eindelijk naar de gene gestuurd waar ik ben geslaagd. En hij zit nog om de hoek ook nog.
Het lijkt er op dat alles wat we hebben gedaan een staart je hebt maar sommige dingen verliep ook vlekkeloos… althans tot nu toe. Zoals het taart proeven. Dit ging snel en we waren unaniem eens over de smaken. Ook de kaarten ging vrij goed al was de printer erg geduldig met mij en zijn de cartriges nu leeg. En over de getuigen waren we ook snel uit.
Ook een succes verhaal zijn de bloemen. Natuurlijk ook hier wilde ik kontje apart. Geen witte orchideeën. Nee. Ik wilde rode. Overal werd verteld dat niet kon tot we bij de bloemist kwamen van me schoonzus en zwager. Hij liet mij weten dat niks onmogelijk was en mijn rode orchideeën absoluut gaan lukken. J
Nu is het echt aftellen. Alles is geregeld alles is uit gekozen en we zijn er klaar voor! Laat 11-08-11 maar komen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten