Waarom kan ik eigenlijk geen blog schrijven. Om te beginnen heb ik natuurlijk dyslexie. Een hele grote en ook hele lastige hindernis. Eentje die me eigenlijk mijn hele leven al heeft achtervolgd, en nog steeds trouwens. Het blijft altijd lastig mensen uitleggen wat dat precies inhoudt. Hoe vertel je iemand wat woordblindheid is? Als het voor mezelf soms nog een raadsel is. Woordblindheid… het woord zegt het al, het is meer als het niet kunnen plaatsen van d-tjes en t-jes. Het is het niet kunnen zien van je eigen schrijffouten , het verschil niet kunnen horen tussen bepaalde klanken. Het langzame en verkeerd lezen,en het verkeerd spellen. Het is alles meer dan dat je zou denken en toch het is niks meer dan woordblindheid.
Maar dit betekent niet dat ik niet zou kunnen schrijven, of dat ik niet zou kunnen lezen. Beter nog, ik hou zelfs van lezen en schrijven. En hoe meer ik het doe hoe beter het gaat. Het is misschien verborgen passie, of misschien juist het willen bewijzen dat zelfs iemand met woordblindheid wel degelijk instaat is om zijn of haar gevoelens en gedachten op papier te zetten.
Maar wat voor schrijver ben je nou, als je niet eens weet hoe je bepaalde woorden moet spellen. Of als je verhaal stikt van de spelfouten. Welke lezer zou geboeid kunnen zijn door een verhaal vol met spelfouten. Haakt men dan niet af? Hoe belangrijk zijn dan de spellingsregels werkelijk? En wat is dan belangrijker? Een schrijver die foutloos schrijft, of een schrijver die boeiend schrijft? Gaat het uiteindelijk niet om wat hij of zij te melden heeft?
En dan hebben we nog het tweede probleem. Het zelfvertrouwen. In mijn ogen is alles wat ik schrijf, of maak, niet goed genoeg. Het voldoet niet… er zijn altijd mensen die het beter kunnen. En dan kom ik aan met mijn verhaaltje. Denk ik werkelijk dat ik iets boeiends te melden heb. Ik weet dat ik bang ben. Mensen hun oordeel is hard. En ik ben bang om beoordeeld te worden. Ik wil niet graag in een hokje worden geplaatst, bestempeld worden, een label krijgen…
Maar waar zit het verschil tussen beoordeeld of veroordeeld worden? Waar zit die fijne lijn. En is kritiek niet iets om van te leren? Is het niet een les, om het volgende keer nog beter te kunnen doen? En hoe letterlijk moet je kritiek nemen? Gaat het niet om wat de schrijver wilde vertellen? Zijn of haar mening, zijn of haar verhaal. En kan kritiek dan wel oprecht zijn? Hoe kun je iemand beoordelen of veroordelen als je deze persoon niet eens kent. Is kritiek dan niet een onderbouwde mening van een lezer die het verhaal uit zijn oogpunt bekijkt?
Te veel vragen, te veel open ruimtes.
Genoeg redenen voor mij om eigenlijk geen blog te schrijven. Vervolgens lees ik mijn eigen tekst door die ik heb geschreven zoals het in me opkwam
En sta ik te kijken… Ik heb toch weer een blog geschreven…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten